Chanson

Als er muziek klinkt, kunnen kinderen niet stil blijven zitten. Maar er is er altijd wel eentje, die niet alleen wiebelt, maar zich de volgende dag de tekst nog herinnert.

De Belg Bart Van Loo moet zo'n kind geweest zijn. Zelf vertelt hij dat hij tot zijn 16de een normale jongen was, die naar Lou Reed en Supertramp luisterde. Totdat een leraar hem een lied van Francis Cabrel laat horen. Je l'aime à mourir mag niet het allerbeste zijn wat Frankrijk aan liedkunst heeft voortgebracht, het volstaat om bij Van Loo een grote liefde voor het chanson te doen postvatten.

Chanson is het resultaat van die liefde. De schrijver heeft zichzelf de heroïsche opdracht gesteld door het Franse verleden te wandelen met liedteksten als leidraad, een beetje zoals Lorànt Deutsch dat in Metronome doet aan de hand van metrostations. Dat begint met Sacré Charlemagne, een eerbetoon aan Karel de Grote, nota bene geschreven door de vader van Songfestival-winnares France Gall. De actualiteit klinkt door als Van Loo in de Bibliothèque Nationale zit te werken, terwijl hij luistert naar Sammy Decoster, wiens L'homme que je ne suis pas een van de beste moderne framericana-liedjes is.

In de eerste hoofdstukken is er veel geschiedenis voor weinig chansons. Later keren de rollen om, dan wordt het boek eerder muzikale geschiedschrijving. Het sterkst is het middendeel, waar Van Loo kan vertellen hoe al die oorlogen, opstanden en omwentelingen die samen de Franse geschiedenis vormen hun eigen liederen voortbrachten. Liederen zoals La semaine sanglante, waarin Jean-Baptiste Clément de Commune-opstand bezingt: 'Parijs zweet zijn miserie uit.'

Wie aangestoken wordt door zijn enthousiasme: Van Loo stelde ook een dubbel-cd samen en doet dienst als reisleider op chanson-dagtrips naar Parijs.