Liefde is een afspraak

In Liefde is een afspraak van Marieke Groen (1966) verliest Fee het zicht op de werkelijkheid als ze haar relatie met Melle probeert te redden.

De hoofdpersoon draait door. Fee verzorgt de zieke Melle, niets aan de hand, totdat opvalt dat Melle wel erg lang ziek blijft en Fee iets te vaak in de weer is met giftige bloembollen en muizenverdelgingsmiddel.

De relatie is eigenlijk al een tijdje voorbij, zo blijkt gaandeweg, en Fee probeert Melle koste wat het kost bij zich te houden, met enigszins aparte middelen in zijn eten.

Fee heeft wel meer rare trekjes, en het knappe is dat ze daarmee aanvankelijk net die grens tussen normaal en abnormaal passeert. Ze maakt Melles telefoon onklaar en internet doet het zogenaamd niet, waardoor hij geïsoleerd raakt.

Heel langzaam bouwt de auteur de spanning op, totdat duidelijk wordt dat Fee een halve psychopaat is, dankzij een eenzame jeugd, met een egoïstische moeder en een onberekenbare vader.

Fee heeft nooit het gevoel gehad bij iemand te horen en daarom moet Melle nu voor eeuwig bij haar blijven.

Marieke Groen debuteerde in 1999 met de verhalenbundel Net als Barbapapa en na nog twee romans (Zeven meter onder water en Koortsgloed) laat ze zien dat ze de vertelkunst intussen uitstekend beheerst. Liefde is een afspraak is een goed geschreven psychologische roman, die alleen uiteindelijk gek genoeg implodeert.

Net als de suggestie wordt gewekt dat Melle wel moet veranderen in een lijk, gebeurt er iets anders, waardoor bij de lezer in één klap het gevoel voor normale verhoudingen terug is.

Zo'n einde mag realistisch zijn, maar voelt toch een beetje als een stilte ná de storm.