Het Muizenhuis Sam en Julia

Uit kartonnen dozen en papier-maché bouwde Karina Schaapman een overrompelend fraai muizenhuis. In het bijbehorende kijk- en voorleesboek stelt ze de bewoners voor: verlegen Sam en avontuurlijke Julia.

Piepkleine Droste- en Kellogg's Cornflakedoosjes, toonbanken overladen met levensechte koteletten en plakjes worst, glimmende vissen van kinderklei, indrukwekkende miniatuurjazzplatencollecties (inclusief Thelonious Monk en het Ab Baars Trio, de eigenaar heeft smaak), complete interieurs waaraan tot de verlichting toe niets ontbreekt.

Het inrichten van poppenhuizen heeft een eeuwenlange geschiedenis, maar het meer dan honderd kamers tellende Muizenhuisvan Karina Schaapman zou bij een competitie tussen de allerbeste zeker meedoen aan de finale.

Het is dus niet zo gek dat het bijbehorende prentenboek Het Muizenhuis zo veel aandacht trekt en de eerste druk al rond de presentatie deze week was uitverkocht. Misschien heeft het interessante verleden en de beroemde kennissenkring van maakster Karina Schaapman (1960) ook geholpen. Ze is een spraakmakend ex-PvdA-raadslid in Amsterdam en schrijfster van het boek Zonder moeder (Balans, 2004) over haar verleden als prostituee en blootactrice.

Dit boek heeft dus bijna alles mee. Aandacht, een tot in de puntjes perfect uitgevoerd idee, de professionele fotografie door interieur- en landschapsfotograaf Ton Bouwer, én het grappige weblog (hetmuizenhuis.blogspot. com), waarin de muizen buiten het boek ook nog van alles beleven.

Het enige dat niet werkt is de tekst. Slimme marketing en een interessante auteur kunnen niet verhullen dat het verhaal achterblijft bij het decor waarin het speelt. Hier en daar komt de tekst tot leven, maar de alledaagse muizenbelevenissen zijn te braaf om te boeien.

Julia is stoer en avontuurlijk. Sam is verlegen. Samen staan ze sterk in een kneuterig wereldje vol muizenvolwassenen die vergoelijkend 'ja hoor' zeggen en gezellige dingen met ze doen. 'Hiep hiep hoera!', zingt iedereen in koor. En alles is 'super' en 'reuze'. En dat ook nog eens modieus in een afwijkend, schreefloos lettertype.

Er is niets op tegen een la met heimwee naar de jaren vijftig en zestig open te trekken, sommige lezers zitten daar blijkbaar om te springen, maar zo veel burgertruttigheid, dát kan in 2011 echt niet meer.

Kinderen zullen graag en lang in dit boek kijken, maar het voorlezen lukt niet zonder kromme tenen. Gelukkig zijn de verhaaltjes kort.