Vuil Spel. Het systeem Armstrong

Ballester en Walsh? Gelouterde journalisten uit Frankrijk en Ierland. En de luizen in de pels van Lance Armstrong, alom beschouwd als de grootste wielrenner ter wereld. Ze schreven twee boeken over het fenomeen, L.A Confidentiel en L.A. Officiel. Armstrong wordt er niet graag aan herinnerd.

Ballester en Walsh zijn geen fans? Niet bepaald. In hun boeken proberen ze aan te tonen hoe Armstrong tijdens zijn zeven jaar durende heerschappij in de Tour de France manipuleerde, bedroog, bedreigde en beloog. Armstrong spande een rechtszaak tegen ze aan, maar een uitspraak wordt daarin niet meer verwacht.

De auteurs zien er het gelijk in van hun bevindingen, die ze met behulp van anonieme en niet-anonieme getuigen boven water haalden. Ze borduren erop voort in hun laatste boek, in het Frans bekend als Le sale Tour - de vuile Tour de France. Die titel dekt de lading beter.

Armstrong staat toch centraal in het boek? Nadat de Amerikaan in september 2008 had aangekondigd terug te keren in het peloton, gingen bij Ballester en Walsh de alarmbellen rinkelen. Ze boorden oude contacten aan en volgden nauwgezet de bewegingen bij Armstrong en de belangrijkste wielerorganisaties die leidden tot zijn rentree in de Tour Down Under.

Wat viel ze op? Dat er flink met de regels werd gesjoemeld om hem in Australië te kunnen laten starten. Een inactieve renner mag pas een half jaar na de bekendmaking van zijn rentree zijn eerste wedstrijd rijden, om in die tijd voldoende dopingtests te kunnen ondergaan. De internationale wielrenunie UCI maakte voor Armstrong echter graag een uitzondering.

Verrassend? Niet voor wie de geschiedenis kent. Volgens Ballester en Walsh verzweeg de UCI positieve dopingtests van Armstrong in het verleden. In ruil daarvoor zou de renner 100.000 dollar hebben overgemaakt aan de UCI.

Dat is corruptie! Geen haan die ernaar kraait in het wielrennen. Vuil spel beschrijft, veel meer dan zijn 'L.A.'-voorgangers, hoe UCI en Tourorganisator ASO baat hebben bij de terugkeer van Armstrong. De ASO stelde niet voor niets mensen aan die minder kritisch tegenover doping staan en Armstrong gunstig gezind zijn.

Medewerkers beschrijven hoe de ASO van een

wedstrijdorganisatie is veranderd in een bedrijf waarin winst maken belangrijker wordt gevonden dan de ethiek en de sport. Het doel: zo diep mogelijk infiltreren in het IOC, dat de Olympische Spelen in handen heeft.

Maar Armstrong ging toch zeker wel echt fietsen voor het goede doel? Meer aandacht vragen voor de strijd tegen kanker is zijn doel, zegt hijzelf. Ballester en Walsh geloven er niets van. Volgens hen verdwijnt het meeste geld dat Armstrong met zijn campagne verdient niet in de kas van zijn kankerstichting, maar in zijn eigen zak. Zijn doel: als een zo rijk mogelijk man furore maken in de politiek.