War horse

War Horse is Spielberg-drama op zijn sentimenteelst, met een eenduidige kijk op mens, dier en oorlog. Vol imposante scènes, emotioneel oppervlakkig.

Rank, hoogbenig, witte bles, dito sokjes. Joey is wat je noemt een prachtpaard, maar zo op het oog volstrekt ongeschikt als ploegknol. Toch is hij in die functie aangeschaft door boer Narracott (Peter Mullan), die op de dorpsmarkt in een mengeling van trots en dronkenschap opbood tegen zijn gemene landbaas.

Nu dreigt de financiële ondergang voor zijn gezin, ware het niet dat zijn gevoelige boerenzoon Albert (Jeremy Irvine) zich over het dier ontfermt. De vonk slaat over, en tegen ieders verwachting in weet Joey het met grove keien bezaaide veld te klaren.

Disney volgens het boekje is de opening van War Horse. Gefilmd in het zachte technicolor van de jaren veertig en vijftig, en met muziek die elke dramatische wending netjes aankondigt. Vakkundig gemaakt, maar ook wat ingedut. Als de oorlog na veertig minuten eindelijk aanvangt, voelt dat als een opluchting: het gaat beginnen.

De Tweede Wereldoorlog vormt een zuil in Steven Spielbergs oeuvre, die zich met Schindler's List en Saving Private Ryan (beide bekroond met een Oscar voor beste regie) pas echt erkend voelde in Hollywood. De Eerste Wereldoorlog bevond zich nooit zo in zijn blikveld, zei de regisseur onlangs in een interview.

Tot hij War Horse las, de eerder met succes voor toneel bewerkte jeugdroman van Michael Morpurgo, die de oorlogsgruwelen van 1914-1918 vanuit het perspectief van een paard belichte. Voor zijn bioscoopbewerking besloot Spielberg de rol van de personages op en om het dier wat aan te dikken.

Eenmaal opgekocht door het Britse leger en gescheiden van eerste eigenaar Albert, die dan nog te jong is voor de oorlog, verslijt paard Joey in kort tijdsbestek tal van berijders en verzorgers.

Zo is War Horse opgedeeld in episodes die wisselen in toon en kwaliteit. Joeys dienstverband bij de Britse cavalerie is Spielberg op zijn best, met als hoogtepunt een weergaloos gefilmde charge over een veld, geremd door Duits mitrailleurvuur. In het middenstuk, waarin Joey onderdak vindt bij een Frans boerengezin, neemt de dialoog een duik naar beneden: uitleggerig, soms larmoyant. Het te sterk aangezette Franse en Duitse accent (de voertaal is Engels) voorziet sommige scènes van een mal bijeffect.

Gelukkig is de loopgraaf nooit ver weg: onder vuur bloeit War Horse keer op keer op. Waar de regisseur zijn camera in de klassieke openingsscène van Saving Private Ryan midden in de geallieerde landingstroepen plaatste, filmt hij de gruwelen nu meer op afstand, rekening houdend met een jonger publiek. Toch bevat War Horse beelden die moeizaam samengaan met een kwalificatie als familiefilm: zien hoe Joey in volle vaart het prikkeldraad in stormt doet daadwerkelijk pijn.

Het dier krijgt wel wat nobele menselijke trekjes toegekend, maar omdat Spielberg zich zo min mogelijk van computereffecten bedient, overspeelt de regisseur zijn hand niet: Joey bezit de vurigheid van een echt paard en oogt nergens overgedresseerd.

War Horse is Spielberg-drama op zijn sentimenteelst, met een eenduidige kijk op mens, dier en oorlog (goed, beter, slecht). Vol imposante scènes, emotioneel oppervlakkig.

De Nederlandse acteur Robert de Hoog, die gevraagd werd voor een kleine rol, heeft de uiteindelijke versie niet gehaald.