Jane Eyre

Vorig jaar dartelde ze nog rond als Alice in Wonderland, nu geeft Mia Wasikowska als Jane Eyre gezicht aan weer een andere onsterfelijke heldin uit de Britse literatuur. Een passend gezicht ook; beeldschoon maar gesloten, een toonbeeld van zelfbeheersing terwijl onder het oppervlak de felste passies kolken - precies zoals het hoort in een klassieke bewerking van Charlotte Brontës roman.

Want klassiek kun je deze film toch wel noemen, ook al gooien regisseur Cary Fukunaga (Sin nombre) en scenarist Moira Buffini de structuur van het boek op de schop, en wordt het chronologisch lopende verhaal een effectieve flashbackconstructie.

Het grootste deel van de film gaat op aan de intense relatie tussen Eyre en de brute landheer Rochester. Michael Fassbender geeft een goede, charismatische vertolking als Rochester, en het spreekt voor zich dat deze stoere, maar gehavende man en de fiere Eyre voor elkaar zullen vallen.

Maar Fassbender en Wasikowska zitten te zeer vast aan Brontës bloemrijke taal om de teugels te kunnen laten vieren; en Fukunaga mag de gotische dimensies van het boek mooi benadrukken met flakkerend kaarslicht, ook de fotografie is voor zoveel brandende liefde te beschaafd. De vonk slaat niet over, al worden er op de geluidsband nog zoveel smachtende vioolsolo's tegenaan gesmeten. Resteert een smaakvol, soms licht ontroerend plaatjesboek, dat vooral lust opwekt om het boek van Brontë weer eens ter hand te nemen.