vk weblog Dat waren een paar mooie weken in de concertzalen. Gillian Welch, Wilco en My Morning Jacket vond ik, hoe verschillend ook, alle drie bijzonder. De mathematische precisie waarmee Wilco hun nummers uitvoerde stond haaks op het woest waaiende spel van My Morning Jacket, maar het zien van deze twee prachtige rockbands een dag na elkaar was bijzonder juist omdat ze in aanpak zo verschilden.

Maar misschien nog het meest overdonderd ben ik de laatste weken door Spinvis. De nieuwe plaat, Tot Ziens, Justine Keller blijkt verslavend. Hoe vaak het de afgelopen maanden niet is voorgekomen dat ik 's nachts voor het slapen ga nog even denk: kom nog een liedje Spinvis, en dan toch weer het hele album draai. Bijna iedere dag gebeurt het.

Dat heeft ook te maken met het prachtige boek met illustraties van Hanco Kolk. Doe uzelf een plezier en koop deze luxe-versie van de plaat. De tekeningen, foto's en andere illustraties zijn beslist een meerwaarde bij de liedjes, juist omdat ze er niet rechtstreeks naar verwijzen.

Eigen verhaal
Ieder liedje krijgt zijn eigen beeldverhaal, waarin gelukkig niks wordt uitgelegd, eerder worden er wat raadsels aan de teksten toegevoegd. Het fijne potlood bij Ronnie Knipt Zijn Haar worden gevolgd door de beeldschone graffiti bij Begin Oktober. Mooi ook die beschilderde stenen in Heel Goed Nieuws. Een paar penseelstreken doen hier wonderen. Eigenlijk precies zoals Spinvis zelf met een paar woorden diepe gevoelens naar boven kan halen.

Beeld en muziek versterken elkaar hier, en dat hoort u van iemand die niks met strips heeft.

Ik ben inmiddels zo dol op plaat en boek, dat ik me nauwelijks kon voorstellen dat Spinvis live me net zo zou kunnen betoveren. Maar dinsdag in het Utrechtse Tivoli gebeurde het toch.

Vervoering
Vanaf het eerste nummer, het kleine De Grote Zon, was ik in vervoering. Erik de Jong (Spinvis) is na Boudewijn de Groot misschien wel de best verstaanbare Nederlandstalige zanger. En dat is nodig, want het zijn kleine zinnetjes die het meest ontroeren. Terloopse opmerkingen, uitspraken opgetekend uit doodgewone dialogen. Teksten van mensen die moeite hebben de juiste woorden voor de juiste gevoelens op de juiste momenten te vinden. In alle liedjes van Spinvis worstelen mensen met het alledaagse. Koning Alcohol speelt in haast alle nieuwe liedjes een rol, in het gelijknamige nummer zit hij achterop de fiets maar 'ik ben hem eigenlijk zat, en ik trap me echt wezenloos'. Maar in Oostende luidt het advies 'Begin de dag met tequila, dan is het randje er een beetje af.'

Iedereen maakt er in de liedjes van Spinvis het beste van, maar ze zijn zich niet altijd bij machte alles te overzien. Ronnie uit Ronnie Gaat Naar Huis van het debuut is weer terug, met zijn glimach die het zomer maakt voor altijd, en het gaat goed met hem.

Hartverwarmend. Hij heeft zijn zinnen gezet op zij die van chocola houdt en, hij schrijft het op: 'Portugal, Johnny Depp en Franse pop.'

Maar welk liedje van de Bee Gees 'uit hun eerste periode' fluit hij?

Ach, 'Hij zou zo graag/Misschien een keer/Dat op een dag/Als het kon.'

Vieren
Het meest ontroerd, ook live, raak ik altijd van We Vieren Het Toch. Valt er eigenlijk wel iets te vieren? Is het einde der tijden niet nabij? En hoezo, het mooiste feest ooit? Eerder het laatste. Vandaar dat de muziek nog lang doorgaat, als iedereen al afscheid heeft genomen. Prachtig idee ook, niet het feest maar het aflopen ervan uitvergroten. En live werkte het misschien nog wel beter, door het fijn groovende samenspel.

Steviger rockend dan op de plaat bleek live Club Insomnia. De Jong kondigde Cor van Ingen af als beste bassist die hij kende, en inderdaad was zijn spel alleen al in Club Insomnia van onschatbare waarde. Hij duwde en trok die maar voortdenderende trein nog dieper de nacht in. En nog altijd zie ik die priemende, vurige rode ogen op het zwarte doek achter de band, die door Hanco Kolk live middels een iPad werden getekend.

Spinvis rockt live nu meer dan ooit, zonder dat de details overigens verloren gaan. Het geluid was in Tivoli subliem, en het publiek bleef stil. Of liever gezegd: het publiek kon niet anders dan ademloos toekijken.

Opbeurend
De set werd besloten met Kom Terug. Afgelopen zondag zag ik Spinvis in het mij tot nu toe onbekend gebleven programma Canvasconnectie op het Vlaamse Canvas mooi vertellen over kunst en kunstenaars die hem aanspraken. Hij haalde ook de band Beach House aan, en dat is precies de band waaraan het het synthesizer- en basloopje aan doen denken. Opbeurende en tegelijk intens melancholiek. Iets dat zowel de muziek van Spinvis als die van Beach House kenmerkt.

De toegift bood ook nog veel moois. Was dat niet een stukje uit Twee Meisjes dat in Bagagedrager voorbij kwam? En wat een vondst die zingende zaag in Ik Wil Alleen Maar Zwemmen.

Ik wil alleen maar meer Spinvis zien en horen. Vannacht als ik thuiskom van de eerste avond Le Guess Who, een prachtfestival dat in mijn thuisstad Utrecht tot en met zondag gaande is, zet ik weer de cd op, pak weer het boek erbij en ik weet nu al zeker dat me weer iets opvalt wat me nog ontgaan was. Zo gaat dat met grote kunst.