Technisch directeur Martin van Geel van Feyenoord praat deze week met Manchester City over de ontwikkeling van Guidetti. Hoe lang mag de spits blijven in Rotterdam? Hoe mooi zou het zijn, voor Feyenoord en voor het Nederlandse voetbal, als Guidetti niet één, maar twee volle jaren in Rotterdam voetbalt? Dat betoogt Willem Vissers.

Kijk diep in de ogen van John Guidetti, als hij op de krijtlijn van het voetbalveld ligt. Blije, brutale jongensogen onder een gefronst voorhoofd. Een gezicht vol vreugde, verwondering ook. De wereld is van hem. Hij kijkt naar het publiek, zijn publiek inmiddels. Hij wacht tot een ploeggenoot gezellig bij hem komt liggen.

De tribune jubelt. Volwassen, pogoënde mannen in zwarte jassen laten het beton trillen. Dan herkennen wij op tv dat andere gezicht, in de massa: Bertil. Onze Bertil, linkshalf van Terrasvogels uit Santpoort. Bertil Hartoch.

De vriendelijke reus
Dat grote, kale hoofd met de lach van de vriendelijke reus. Een man die weer jongen is. Gebalde vuisten zijn symbolen van grote vreugde, zonder spatje agressie. Ze vieren een doelpunt van Guidetti. Bertil is niet te missen met zijn 2,02 meter. Hoe vaak hebben we niet gelachen als die grote, onaantastbare kerel in zijn XXL-Feyenoordshirt naar de training kwam. Was het alleen de oplopende leeftijd, 46, of leed zijn spel onder de teloorgang van Feyenoord?

Guidetti draagt zijn shirt met trots. Hij is gehuurd van Manchester City en dus tijdelijk van Feyenoord. Een jongen in een mannenwereld. Na elk succesje bedankt hij iedereen die je kunt bedanken. De 19-jarige Zweed is misschien de beste spits van Feyenoord sinds landgenoot Ove Kindvall, die de club in 1970 de eerste Europa Cup voor Nederland bezorgde. Daarna kwamen Petursson, Cruz, Van Hooijdonk en vele anderen, maar Guidetti is speciaal.

Net als Bertil eigenlijk. Misschien is die nog specialer. Bertil is sociaal-psychiatrisch verpleegkundige van daklozen in Amsterdam. Zwaar werk. Dat is niet vooral een kwestie van talent, zoals bij Guidetti, maar ook een roeping. Bertil had in zijn vrije tijd beter voor Ajax kunnen zijn, of voor AZ; lekker dichtbij. Maar hij hoorde als kind de lyrische verslagen van Theo Koomen op de radio. Die sfeer in de Kuip, al dat volk samen, zingend, brullend, lachend en huilend, dat moest magisch zijn. In 1977, als jochie van 12, reisde hij voor het eerst naar Rotterdam. Alleen, met de trein, vol verwachting. Roda was de tegenstander.

Bertil is overal geweest met zijn club. Hij was zelfs 'een beetje' hooligan. De laatste jaren stelde Feyenoord zijn liefde op de proef. Werken, voetballen, een sociaal leven. Waarvoor ondernam hij de reis nog? Al die teleurstellingen. Maar oude liefde roest niet. Bij de vorige wedstrijd, tegen PSV, zagen we hem bij een tankstation, onderweg. Toevallig. Blote armen, het shirt van Feyenoord in reuzenmaat, om het lijf gespannen.

Technisch directeur Martin van Geel van Feyenoord praat deze week met Manchester City over de ontwikkeling van Guidetti. Hoe lang mag de spits blijven in Rotterdam? Hoe mooi zou het zijn, voor Feyenoord en voor het Nederlandse voetbal, als Guidetti niet één, maar twee volle jaren in Rotterdam voetbalt? Dan is hij nog pas 21. Als City vindt dat het genoeg is geweest, vertrekt Guidetti en zal hij Feyenoord als warme herinnering koesteren.

Die vluchtigheid van het leven in de hoogste versnelling gaat voorbij aan Bertil. Hij koestert slechts de lach van het herrijzende Feyenoord.

^{Willem Vissers is sportverslaggever van de Volkskrant.
Reageren? ruimteoplinks@volkskrant.nl
Twitter: @vkwillemvissers}