Het valt scheidsrechter Kevin Blom te prijzen dat hij, na alle commotie rond PSV'er Strootman, opnieuw naar de rode kaart durfde te grijpen, aldus Willem Vissers.

Overal waren ze weer te horen: mannen, vooral mannen, die vonden dat de rode kaart van RKC'er Robert Braber tegen Feyenoord geen rode kaart was. Met enige spot zou je ze de voorstanders van spelverruwing kunnen noemen. Want hoezo, onterecht?

Het is modern in het voetbal, om stoer te doen over overtredingen. Het veld is gesproeid. De bal rolt, ergens tussen vele benen. De ogen van de balafpakker gaan dicht. En dan glijden, zoals vroeger op de Brink in het dorp op de groene zeephelling. Heerlijk. Een ontdekkingstocht, laag bij de grond. Onderweg zien of er een bal bij zit, bij die tackle.

De voorstanders van spelverruwing zeggen: Braber was te laat, dat is alles. Kan gebeuren. Gele kaart. Maximaal. Ja, natuurlijk was hij te laat. Hij gleed maar wat ins Grüne hinein, met zijn ogen dicht. Hij was veel te laat zelfs. De bal was allang weg. Bakkal sprong op. Als Braber hem vol had geraakt, had de Feyenoorder ernstig geblesseerd kunnen raken.

Gelukkig is Bakkal een atleet, zoals Luuk de Jong een paar weken eerder de glijdende Kevin Strootman van PSV deels wist te ontwijken. Ook toen gaf scheidsrechter Kevin Blom rood. Ja, het was Blom die ook Braber wegstuurde.

Laten we elkaar niets wijsmaken. De sliding is eens uitgevonden om de bal te veroveren of voor een tegenstander weg te tikken met een uiterste krachtsinspanning. Gestrekt been is verboden. Eerst de bal spelen, zo is nadrukkelijk de bedoeling. Daarbij kan het gebeuren dat het glijdende been ook de tegenstander raakt. Zo is het en niet anders.

Dus niet ergens op het middenveld een blinde sliding inzetten, in beide gevallen (Strootman en Braber) door een begaafde speler bovendien die dat middel helemaal niet nodig heeft (de toevoeging over talent doet verder overigens niet ter zake). De sliding van Braber was nu echt een voorbeeld van ernstig gemeen spel, zoals het in de spelregels staat beschreven. Door buitensporige inzet loopt Braber het risico de tegenstander te blesseren.

En ja, voorstanders van spelverruwing, daarop staat een rode kaart. Het is niet anders en het is goed dat het niet anders is. Braber moet gewoon dat risico niet nemen. Zo simpel is het. Als er al discussie moet ontstaan, is het over de inconsequente manier van fluiten door de arbitrage, want de een geeft rood, de ander geel en een derde niets.

Kevin Blom is intussen uitgemaakt voor alles wat mooi en vooral lelijk is. Hij, een van de kroonprinsen van het gilde, is al uit de wind gehouden door de KNVB en staat bijna laatste in de waarderingslijst van VI.

De druk op scheidsrechters is bijna onmenselijk groot, tot aan bedreigingen toe. Het valt in Blom te prijzen dat hij, na alle commotie rond Strootman, opnieuw naar de rode kaart durfde te grijpen. Hij was zeker van zijn zaak en volhardde in zijn mening.

Zelfs de voorstanders van spelverruwing zouden onder de indruk moeten zijn van dat staaltje moed. Een applausje voor Kevin Blom is op zijn plaats.

^{Willem Vissers is sportverslaggever van de Volkskrant.
reageren? ruimteoplinks@volkskrant.nl
Twitter: @vkwillemvissers}