vk commentaar De eurocrisis schreeuwt om helder leiderschap, maar de boodschap van premier Rutte is nog steeds dubbelzinnig.

Terwijl Merkel en Sarkozy hun plan maakten, was de Nederlandse politiek nog bezig met het verwerken van de vorige beslissing: de redding van Griekenland. Het is tekenend voor het gebrek aan daadkracht op het Binnenhof, juist nu de crisis om leiderschap schreeuwt. Premier Rutte is een maand bezig geweest om duidelijk te maken wat hij over de Grieken heeft afgesproken. De Kamer kon zijn excuses niet vaak genoeg horen en verlengde zijn lijdensweg onnodig lang. Wat niet wegneemt dat de fout bij hem begon: hij was het die de verwarring zaaide, op een moment dat de financiële markten smeekten om duidelijkheid. Dat heeft zijn gezag niet versterkt.

Het debat maakte woensdag eens te meer duidelijk hoezeer de eurocrisis vraagt om een heldere visie. Vooralsnog gaat Ruttes boodschap nog altijd gebukt onder tweeslachtigheid: ja, Brussel moet in zijn ogen meer doorzettingsmacht krijgen. En ja, alle landen moeten zich onderwerpen aan de Europese begrotingsdiscipline. Maar nee, van verlies van soevereiniteit kan natuurlijk geen sprake zijn.

Het is precies die dubbelzinnigheid waardoor steeds mist ontstaat. Dat gaat niet lang meer goed. Rutte moet op zijn hoede zijn: in zijn pogingen de anti-Europese gedoogpartner PVV niet te veel van zich te vervreemden, is hij in rap tempo zijn goodwill bij de oppositiepartijen aan het verspelen. Gezien de starre anti-houding van de PVV enerzijds en de wil tot meedenken die PvdA, D66 en GroenLinks anderzijds aan de dag leggen, zou Rutte er verstandig aan doen meer rekening te houden met de wensen van het oppositiekamp. Dat begint bij het volstrekt helder maken van zijn plannen, zijn daden en de gevolgen daarvan.

^{Raoul Du Pré}