De hypocrisie van de oproep van minister van Bijsterveldt zit in de suggestie dat ouders op brede schaal hun plichten niet nakomen, waardoor de minister zich genoodzaakt ziet om moreel aan de bel te trekken om maatschappelijke verloedering te voorkomen. Dat stelt Volkskrant-columniste Nausicaa Marbe.

De oproep van Marja van Bijsterveldt aan ouders om meer tijd aan de opvoeding van kinderen te besteden via betrokkenheid bij de school (desnoods ten koste van werk), is een hypocriete uitspraak. Niet vanwege de privésituatie van de minister, die immers zelf bekende dat ze een oppas huurde om haar op de school van haar kinderen te vertegenwoordigen. Als burgemeester had ze het te druk om die klus zelf te klaren. Soit, ook dat is verantwoord ouderschap.

Ook niet vanwege de halfslachtigheid van zo'n schimmig en onduidelijk gericht appèl dat meer verwarring zaait dan duidelijkheid schept. De hypocrisie zit in de suggestie dat ouders op brede schaal hun plichten niet nakomen, waardoor de minister zich genoodzaakt ziet om moreel aan de bel te trekken teneinde maatschappelijke verloedering te voorkomen.

Welnu, dat ligt anders. Tenminste bij een specifieke groep ouders, waarover in de media gespeculeerd wordt dat zij de 'boosdoeners' zijn tegen wie Van Bijsterveldt zich verkapt zou richten. Het zijn de ouders van kinderen in het speciaal onderwijs en de ouders van kinderen die de doelgroep uitmaken van de nieuwe wet Passend Onderwijs. Voor ouders van kinderen met ontwikkelingsstoornissen op het gebied van leren en/of gedrag is er al 25 jaar de landelijke vereniging Balans. Laat nou net deze vereniging sinds begin dit jaar bij de minister aandringen op een verankering van ouderbetrokkenheid in de wet. Met nul resultaat.

In februari jongstleden schreef Balans een brief aan Van Bijsterveldt over de nieuwe wet Passend Onderwijs, aldus de site van de vereniging. Daarin werd de zorg geuit dat de nieuwe wet de betrokkenheid en vrijheid van ouders bij de schoolkeuze van hun kinderen zal beperken. Om dat te voorkomen en om de samenwerking tussen ouders en scholen te verbeteren, vroeg Balans de minister het recht van ouders om voor passend onderwijs te kunnen zorgen wettelijk te regelen.

Is dat echt nodig? Volgens de vereniging is de vrijblijvendheid hieromtrent in Van Bijsterveldts nieuwe wet in strijd met de bepalingen in Protocol 1 van het Europees Verdrag tot Bescherming van de Rechten van de Mens. Op welke school ouders hun 'probleemkind' ook inschrijven, de scholen en de samenwerkingsverbanden die toezicht houden op passend onderwijs kunnen besluiten het kind nog voor begin van het schooljaar elders te plaatsen. Ouders worden hierover geadviseerd, maar hebben geen instemmingsrecht.

De enige mogelijkheid om te voorkomen dat met hun geweigerde kind gezeuld wordt langs scholen die er niet geschikt voor zijn of om te voorkomen dat kinderen tijdelijk geparkeerd worden op een school waar ze niet kunnen blijven, zijn langdurige beroepsprocedures en rechtszaken. Dat is voor iedereen mentaal en financieel funest, helemaal voor kwetsbare gezinnen met kinderen die door hun beperkingen extra ouderzorg, zekerheid en veiligheid nodig hebben en die door dit kabinet ook nog gekort worden op hulpverlening en therapie.

Dat moet anders, vinden behalve Balans ook de Nederlandse Vereniging voor Autisme, het Platform Verstandelijk Gehandicapten en de Chronisch Zieken en Gehandicapten Raad die een 'Manifest voor instemmingsrecht ouders in het onderwijs' opstelden. De wens is dat ouders en scholen een gelijkwaardige positie krijgen bij onderhandelingen. Op de eerste brief die Balans in februari opstuurde, reageerde Van Bijsterveldt maandenlang niet. Pas in juni kwam een antwoord dat niet inging op de beoogde wetsverandering voor instemmingsrecht. Op het manifest is tot nu toe niet gereageerd.

In dit licht is de jongste oproep van Van Bijsterveldt over ouderparticipatie niet alleen gratuite prietpraat die kan doorgaan voor CDA-moralisme tegen werkende ouders die hun kinderen zouden verwaarlozen. Met deze opmerkelijke, toch moeilijk te plaatsen sneer naar ouders lijkt de minister zich onhandig te willen indekken tegen mogelijke verwijten dat zij zelf de rol van ouders in het onderwijs niet serieus neemt. Of wil de minister hiermee vooral de aandacht afleiden van de bezuinigingen in het (passend) onderwijs die kinderen meer treffen dan geringe ouderparticipatie bij ontluizing?

Is het zelfs denkbaar dat de o zo drukke minister en haar ambtenaren zomaar vergeten zijn welk verzoek Balans en de andere organisaties bij haar indienden? In dat geval is het niet te laat om deze grote fout recht te zetten.

^{Nausicaa Marbe is schrijfster en columnist van de Volkskrant.}