In de politiek regeren zonderlinge figuren met ijzeren gezichten en een zonnebril op. Niemand is te peilen. Het lijkt wel een David Lynchfilm, schrijft Daniël Samkalden.

Het begon natuurlijk al met Halbe Zijlstra, onze staatssecretaris van Cultuur, die vertelde dat hij niet al teveel met ingewikkelde kunst ophad en zelf vooral graag naar hardrockmuziek luisterde. Om vervolgens met een stuurse opgewektheid uit de doeken te doen hoe hij het Nederlandse kunstlandschap ging saneren ten koste van de beste orkesten, dans- en toneelgezelschappen. Ik herinner me dat het een gevoel bij me opriep dat ik toen nog niet kende. Iets macabers. Iets bestiaals. En heel ver weg iets dat zachtjes kreunde van een ziek genot.

Dan Marja van Bijsterveldt, die zelf niet verder kwam dan de mavo en een verpleegopleiding; die in het journaal in slecht geformuleerde zinnen uitlegt hoe ze in deze cruciale tijden het onderwijs wil gaan hervormen zodat Nederland weer een kennisland wordt dat topwetenschappers aflevert.
Worden we voor de gek gehouden? Is het normaal?

Edith Schippers, onze minister van Volksgezondheid, je kon haar vingers nog zien nasmeulen op het tafelblad, ik kon het zelfs ruiken via de magnetische straling van de tv toen ze vorige week waarschuwde voor de gevolgen van roken voor de volksgezondheid. Paul Witteman twijfelt een seconde: zei Edith Schippers dit echt? De vrouw die in één dag meer rookt dan alle andere ministers in een leven bij elkaar. Die haar sigaret pas uitdrukte toen de camera's gingen draaien... Dan stelt hij een volgende gevaarloze vraag, want je begint vooral aan jezelf te twijfelen.

Grimmig poker, zoals dat laat in de nacht wordt uitgezonden op Veronica en SBS6. Donkere zalen. Groen-vilten tafels. Zonderlinge figuren met ijzeren gezichten. Een zonnebril op. Het haar geblondeerd. Niemand is te peilen. Eén zetel meerderheid slechts. Terwijl de PVV het op alle cruciale onderwerpen oneens is met het beleid. Terwijl het CDA een nieuwe partijvisie omarmt die op alle fronten haaks staat op het regeerakkoord. Wat niet wegneemt dat alle regeerafspraken gewoon worden nageleefd, want het CDA is vóór alles een betrouwbare partij, zegt Maxime Verhagen, met de wendbaarheid van een rat die langs de stoep drentelt en het riool induikt.

Je wil er heel erg hard om lachen, maar dan blijk je de enige te zijn die schatert. Je hoort je eigen echo. Je zit in een David Lynchfilm. Je hebt geen baan meer. Geen huis. Geen psychiater. En Mark Rutte doet het heel erg goed, zeggen de mensen om je heen. De Vader des Vaderlands die in het weekend nog altijd naar huis gaat om de was te doen. Die je zou verwachten in een aflevering van Wie trouwt mijn zoon?. Zijn glimlach wordt met de dag groter, ongrijpbaarder. De sombere vooruitzichten glijden als water van z'n vette jongenshuid.

En dan te bedenken dat dit kabinet nog drie jaar te gaan heeft. De Mayakalender voorbij.

^{Daniël Samkalden is schrijver en columnist van vk.nl.}