Een meldpunt voor overlastgevende arbeiders uit Midden- en Oost-Europa, was het idee van de PVV. Maar waarom geen meldpunt voor overlastgevende PVV'ers, vraagt columnist Thomas von der Dunk zich af.

Het verbaast mij eigenlijk dat het nog steeds niet bestaat: een meldpunt voor overlastgevende PVV'ers. Daar bestaat inmiddels toch alle reden toe. Zo moeilijk kan het bovendien toch niet zijn om het kaf van het koren te scheiden, als we gewoon de criteria nemen die initiatiefnemer Ino van den Besselaar heeft geformuleerd om een Oosteuropeaan te herkennen: 'Aan zijn spraak natuurlijk, en aan de auto waarin hij rijdt'.

Kortom, wie heeft er overlast van PVV'ers? Wie wordt er regelmatig ernstig in zijn woongenot gestoord omdat een PVV-parlementariër weer eens na tien uur 's avonds veel te luidruchtig in de Kamer iets schunnigs roept dat dan onverhoeds via de tv de huiskamer inknalt?

Wie is er, binnen of buiten de Hoge Raad, werkeloos geworden omdat hij eens iets zei dat de Partij voor Verbod en Vreemdelingenhaat onwelgevallig was? Brievenbusbezitters uit de omgeving van de geachte afgevaardigde Eric Lucassen: opgelet! Wiens straat kampt met bovengemiddelde vervuiling als gevolg van medebewoning door een PVV-fractielid?

Handelsmerk
Zoals de uit Wilders' getwitter over Beatrix' hoofdtooi in den vreemde weten, vormt principiële onaangepastheid namelijk het handelsmerk van de PVV. De partij vertegenwoordigt het soort Nederlanders dat je in buitenlandse steden en op buitenlandse campings altijd van verre ziet en vooral al van zeer ver hoort, ook zonder dat zij zich reeds naast hun sleurhut rond een halalvleesvrije barbecue hebben geschaard.

Speciale dependances van het anonyme meldpunt kunnen derhalve ingericht worden tegenover de halalvleesarme buurtsuper van Cor Bosman in Venlo, of naast de PVV-fractiekamer in het Stadhuis in Den Haag, waar Richard Mos als de eigen Diederik Stapel van de Wildersclub met zijn verzonnen cv en dito verkeersonderzoeken naar files op vacantievrije dagen voor heel veel bureaucratische overlast heeft gezorgd.

En natuurlijk moet niet worden vergeten een bijzondere hotline naar het Provinciehuis van Noordholland te installeren, waar de daadkracht van beroepsalcoholist Hero Brinkman alleen al een aparte inlogcode voor registratie noodzakelijk maakt.

Gehackt
Het is dat Hero daar zelf de eigen site reeds gehackt heeft, en KPN nu vast laat onderzoeken of hij dat ook met die van Baby-Dump heeft gedaan, want anders zou hij voor zijn Haarlemse collega's beslist de aangewezen persoon zijn om bij zo'n meldpunt te dumpen dat voor het aangeven van intellectuele baby's is bedoeld. Omdat hij daaraan een dagtaak zou hebben, is men dan immers binnenin de Statenzaal eindelijk van hem verlost.

Moeilijk kan dat toch niet zijn, zo'n meldpunt, want ook aan hun spraak herken je de PVV'er probleemloos - zodra de Limburgse fractievoorzitster Laurence Stassen haar mond open doet weet je al dat het fout zit - en na enig onderzoek vast ook wel aan het soort auto waarin die rijdt.

Brinkman in elk geval aan zijn rijgedrag nadat hij weer eens een borrel teveel opheeft, zoals de Noordhollandse politie ons kan vertellen, want dan zijn die 130 kilometer die Rutte hem nu op de snelweg toestaat om aan een surveillanceauto te ontsnappen niet genoeg.

En anders volstaat wel het tellen van het aantal woorden 'moslim' of 'islam' per uitgesproken PVV-zin om zeker te weten: daar hebben we er een, een hele echte, en overlast geeft hij vast ook.

Als het om de electorale achterban gaat, volstaat overigens het tellen van het aantal spelfouten per reaguurderszin. Daarom is de PVV ook zo gebeten op de publieke omroep, omdat alleen de opheffing daarvan haar een publieke afgang kan besparen, want het nationaal dictee winnen ze nooit.  

Herkennen
Voor abjecte populisten geldt immers, wat de achttiende-eeuwse Engelse encyclopedist Samuel Johnson ooit zei over de olifant: een sluitende definitie ervan geven is moeilijk, maar je zult hem vast wel herkennen als je er op straat eentje tegen komt. En dan loopt menig oppassend burger veiligheidshalve liever een blokje om.

Oef! Nu heb ik zowaar een verboden woord gebruikt. Abject! Dat mag niet, zo heb ik net van de geachte afgevaardigde Louis Bontes begrepen, althans niet om de PVV te kenschetsen. PVV'ers mogen zelf natuurlijk alle woorden gebruiken, want die staan in een PVV-heilstaat boven de wet.

Toen PvdA-Europarlementariër Thijs Berman dat woord hanteerde om het meldpuntinitiatief van de PVV te bekritiseren, verklaarde Bontes dat hij nu zijn best ging doen te voorkomen 'dat lieden zie zich niet weten te gedragen in een ander parlement, hier nog één voet over de vloer zetten'.

Zero-tolerance-toepassing van dat criterium opent verrassende perspectieven. Het leidt voor de halve PVV-fractie tot een algeheel straatverbod.

Woede
Het al U vast zijn ontgaan, maar ik heb een paar alinea's terug nog iets gedaan, wat in een PVV-dictatuur straks niet meer kan: ik heb de PVV in verband gebracht met kritiek op de islam. Wilders is immers net in hevige woede ontstoken over een officiële Duitse brochure waarin dat gebeurt.

Uri Rosenthal, voor het ministersambt mentaal drie maatjes te klein, heeft meteen braaf beloofd de Duitse ambassadeur op het matje te roepen. Zijn gedienstige houding herinnert aan die van zijn verre voorgangers uit de jaren dertig toen het ook om Duitsland ging. Alleen bibberde Uri nu niet voor een bevriend staatshoofd, maar voor een bevriende gedoogpartij.

Ik snap dat overigens wel van Wilders, dat hij niet met kritiek op de islam in verbinding wil worden gebracht. Zijn opvattingen over meningsvrijheid doen namelijk aan die van veel islamisten denken, en zijn argumentatie doet dat eveneens. In Tunis vindt de Ennadah-partij dat de publieke omroep aan banden gelegd moet worden, omdat zij elitair is en niet de mening van het volk weerspiegelt. In Den Haag vindt Wilders dat ook.

_{Thomas von der Dunk is cultuurhistoricus en columnist van vk.nl}