Ooit hadden CDA en VVD serieuze milieuministers. Nu hebben ze de destructieve Henk Bleker, zegt Thomas von der Dunk. Die legt wel meer realisme aan de dag dan z'n voorgangers, meent Bert Brussen.

Thomas von der Dunk:
Twee weken geleden heb ik, bij de behandeling van het probleem-Rosenthal, aangekondigd nu Henk Bleker onder het mes te zullen nemen. Ik houd dus woord, anders dan Bleker zelf, die in de zomer van 2010 verzekerde dat hij beslist niet in het kabinet zou stappen en er een paar maanden later gewoon inzat. Is Rosenthal de meest dwaze bewindsman, Bleker is zonder twijfel de meest destructieve.

Ooit bezaten VVD en CDA met Winsemius en Veerman serieuze ministers van Milieu, en flirtte Rutte met GroenRechts. Nu is rechts de schaamte voorbij, en hebben we Blok en Bleker: op de bres voor alles wat herrie maakt, duurzaam smerig is en stinkt.

Wat de cultuur is voor Zijlstra, is de natuur voor laatstgenoemde: een hindernis voor de agrarische lobby die hij belichaamt als geen ander. Ofschoon boeren slechts 3 procent van de bevolking vormen, claimt hij voor hen al het onbebouwde land. De overige 97 procent kan het dak op.

Daartoe hanteert hij, zoals nu bij de Oostvaarderswold, desnoods een Donneriaans dictatoriale interpretatie van het staatsrecht: als Den Haag 'democratisch' beslist, hebben provincies en gemeenten maar te gehoorzamen. Dat die lagere overheden ook democratisch gelegitimeerd zijn, vaak door heel wat grotere meerderheden dan het huidige Haagse de helft-plus-één: daaraan hebben de rechtse drammers geen boodschap.

Die unieke politieke constellatie verschaft Bleker de mogelijkheid nu, voor die kans weer verkeken is, in een half jaar stuk te maken wat in een halve eeuw is opgebouwd.

Ook onze internationale betrekkingen worden daaraan opgeofferd, van natuurwet tot Hedwigepolder: de Europese sancties zijn toch pas voor zijn opvolger. Pacta sunt servanda, maar nu even niet.

Hier geldt echter do ut des: door zo autistisch te opereren genereert Bleker net als Rosenthal onwil bij andere landen om omgekeerd óns ter wille te zijn in kwesties van veel groter gewicht dan de sektarische hobby's van zijn Zeeuwse CDA-boerenachterban.

En dat duizenden in het wild levende dieren hun biotoop vernietigd zien, vindt deze dierenbrigadecoalitie evenmin interessant. Liever stelt zij Kamervragen over één in een dierentuin omgevallen olifant.

Bert Brussen:
Was ik een devoot CDA-lid geweest of een columnist met evenveel humor als de gemiddelde Volkskrant-ingezondenbrievenschrijver, dan nog zou het me niet lukken mijn lachen in te houden zodra de naam Henk Bleker zich aandient. Laten we wel wezen: Bleker is in de eerste plaats televisiepersoonlijkheid, de kabinetshofnar, en in de laatste plaats staatssecretaris. Dat moeten we hem maar niet kwalijk nemen. Als je bewindsman bent van een partij die zo langdurig in de afgrond tuurt als het CDA is het niet meer dan logisch dat je wanhopig ludieke briefjes gaat schrijven aan schrijnende minderjarige uitzetgevallen.

Het beleid van deze staatssecretaris is lang zo slecht niet als zo'n beetje heel links Nederland ons wil laten geloven. Maar ja, er moet worden bezuinigd op natuur, net als veel andere zaken die eindigen op 'tuur' een klassieke linkse hobby. Dus is het einde des vaderlands weer nakende, uiteraard de schuld van rechts.

Toch is Bleker nog altijd bereid 81 miljoen euro te besteden aan de Oostvaarderswold, en dat in tijden van crisis. Zeker, minder dan de 240 miljoen die volgens Flevoland ooit zijn beloofd. Maar over deze 'belofte' van 240 miljoen wordt nog een rechtszaak gevoerd. Laten we eerst de uitspraak van de rechter maar afwachten voordat we Bleker als de grote ondemocratische antichrist van Flevolands natuur en milieu wegzetten.

Wat de Hedwigepolder betreft: als zelfs de grote CDA-gedoogdissident Ad Koppejan tegen ontpoldering is, zoals hij in juni van dit jaar liet optekenen, zou het zomaar kunnen zijn dat het een plan is waar een meerderheid achter staat. Door niet direct te buigen voor internationale rapporten, mogelijke sancties of horroscenario's over vernietigde biotopen en verloren flora en fauna toont dit kabinet in ieder geval daadkracht.

Net als Uri Rosenthal heeft Henk Bleker de ballen om realistische beslissingen te nemen. Realisme doet pijn. Maar de pijn van het hedendaags realisme voorkomt grotere pijn in de toekomst. Een toekomst die onze '3 procent boeren' (die met 65 miljard euro export aan agrarische producten overigens wel goed zijn voor 10 procent van de Nederlandse economie) met zoveel mogelijk vertrouwen tegemoet moeten zien.