column Michael Boogerd heet inmiddels een 'dopingzondaar'. Maar als publiek zijn we net zo goed schuldig, stelt Malou van Hintum.

Vanochtend zette ik de televisie aan en zag ik een fragment uit het interview met wielrenner Michael Boogerd dat vanavond wordt uitgezonden. Boogerd heeft doping gebruikt, tien jaar lang. Epo, cortisonen, bloedtransfusies. Heeft hij spijt? Ja, hij heeft spijt dat hij zijn vinger niet heeft opgestoken om te zeggen dat het zo niet langer kon. Is zijn bekentenis oprecht? Ja, zijn bekentenis is oprecht, zegt hij.

Boterham met kaas
Wat me verbaast aan de berichtgeving over doping, zijn de geschokte reacties erop, niet het gebruik zelf. Wat had je dan gedacht? Dat een mens door enkel boterhammen met kaas of spaghetti carbonara te eten, op topsnelheid een uitputtingsslag als de Tour de France kan voltooien? Kom nou toch.

Stel u boekt een all inclusive reis naar, bijvoorbeeld, Turkije. Al voor 257 euro hebt u een vlucht, 8 dagen hotel en zoveel te eten als u wilt. Maar, zei een vakantievierder die gebruind en uitgerust terugkeerde, ze was wel geschokt hoe weinig de Turkse hotelmedewerkers verdienen. Dat kun je misschien ook van tevoren bedenken als je voor een schokkend laag bedrag vakantie gaat houden.

Vlees
Elke dag weer laden mensen hun winkelkarretje vol met hartstikke goedkoop eten. Daar zit vlees bij dat per kilo minder kost dan de brokken die ik mijn hond voer. Rara, hoe kan dat? Is ermee geknoeid? Heeft het dier dat in cellofaan verpakt in de schappen ligt wel normaal te eten en een fatsoenlijk leven gehad? Moet je daar misschien eens over nadenken als je je karretje vol gooit?

Spijkerbroek & smartphone
Is het niet raar dat je voor een paar euro een katoenen shirt kunt kopen? Hoe zou het toch kunnen dat de spijkerbroeken die in China worden geproduceerd zo weinig kosten? Zouden die lage prijzen wel mogelijk zijn zonder uitbuiting en milieuvervuiling?

Denken we er erover na wanneer we onze elektronische gadgets vernieuwen, waar voortdurend nieuwe grondstoffen voor gedolven moeten worden, dat de mensen die dat doen onderbetaald worden, ziek worden van hun werk, en dat hun omgeving verandert in een maanlandschap?

Hypocriet
Het is allemaal van hetzelfde laken een pak. We willen niet kijken naar wat we zien. We zijn geïnteresseerd in het eindproduct, niet in de manier waarop het tot stand is gekomen. Als dat eindproduct top is, stellen we verder geen vragen.

De vakantie was geweldig, het shirt en de spijkerbroek zitten heerlijk, het vlees smaakt goed, de smartphone is superhandig en de wielrenners rijden wéér harder dan vorig jaar. Hoe hypocriet zijn we zelf?

^{Malou van Hintum is politicoloog en columnist voor Volkskrant.nl.
Twitter: @Malouvh}