Een betere winnaar dan De Jeugd van Tegenwoordig is niet te wensen

De Jeugd van Tegenwoordig kreeg zaterdag de Popprijs 2011 op ­Noorderslag. Een betere winnaar kon de festivalorganisator zich niet wensen.

'Nou, laten we dan maar weer een paar van die kutliedjes gaan spelen.' Het was een prijsacceptatie in stijl, die De Jeugd van Tegenwoordig de Grote Zaal van de Groninger Oosterpoort in slingerde. Onder de traditionele slagregen van bier kregen Willie Wartaal, Vieze Fur, P. Fabergé en Bas Bron zaterdagavond de Popprijs 2011 uitgereikt op Noorderslag, het jaarlijkse daverende feest voor de Nederlandse popmuziek. Waarna de eerste hit Watskeburt?! uit 2005 de tent kon laten ontploffen.

Je kunt je als festivalorganisator geen betere winnaar wensen. Zodra het tegen de bierdouche beschermende plastic jasje van Bas Brons keyboard werd verwijderd, mocht het dak eraf bij de heerlijke en unieke Jeugd-mix van humor en muzikaliteit, hiphop en knallende electro. Plus de als vanouds snerende heren, die het niet konden laten de in hun ogen voornaamste concurrenten voor de belangrijkste Nederlandse popprijs even in het zonnetje te zetten. 'Bedankt, Nick en Simon! Bedankt, Afrojack!'

Verdiend was de toekenning van Buma Cultuurs Popprijs bovendien. De Amsterdamse Jeugd verraste eind 2010 met de geweldige derde plaat De Lachende Derde en kon het jaar daarop in het club- en festivalcircuit de zegeningen tellen met nieuwe hits als Sterrenstof en het hilarische Get Spanish. Dat de mannen inmiddels routiniers zijn in het bespelen van de grote zalen bewees Vieze Fur op Noorderslag nog maar eens, door op de hardboard prijscheque van 10 duizend euro over het publiek te surfen. Echt crowdsurfen dus, staand op een plankje, zoals alleen De Jeugd dat kan bedenken en tot in de perfectie uitvoeren.

Slecht nieuws
Slecht nieuws had De Jeugd ook voor het Nederlandse poppubliek. Het optreden op Noorderslag was voorlopig het laatste, de bandleden willen zich de komende tijd concentreren op solopraktijken. Dat werd althans vrijdagavond beweerd, tijdens het openluchtconcert van De Jeugd in Groningen. Later werd ontkend dat er een pauze zou komen.

Dat De Jeugd met een stop een behoorlijk gat zou slaan n het Nederlandse aanbod voor de grote podia, liet de rest van het Noorderslagprogramma zien. Kwalitatief staat de Nederlandse popmuziek momenteel op een bijzonder hoog niveau, misschien wel hoger dan ooit, zoals zaterdag werd geconstateerd op een seminar voorafgaand aan het festival. Maar de stap maken buiten het kleinere clubcircuit, naar de grote festivalpodia of zalen van formaat, zoals bijvoorbeeld die Grote Zaal van de Oosterpoort, dat lukt nog altijd maar weinig bands.

Zangeres Eefje de Visser deed op Noorderslag een moedige poging, met een intense show en een knap en geconcentreerd spelende band. Liedjes als het prachtige Hartslag kregen live een mooie muzikale impuls, maar voor het rumoerige hoofdpodium verslapte gaandeweg toch de aandacht van het altijd ongeduldige festivalpubliek. De band Roosbeef van zangeres Roos Rebergen werd geplaagd door ander leed: een veel te korte opbouw en soundcheck dankzij het fors uitgelopen optreden van de stevig doorbrekende Blaudzun, en een daardoor beroerd geluid bij de eerste nummers. Het kwam nog redelijk goed bij het beklemmende Twijfelaar, maar de betovering, die Roosbeef doorgaans zo goed over het publiek legt, was toch van een lager magie-niveau.

Dat de net met een eerste plaat gedebuteerde band Chef's Special de Grote Zaal wel plat speelde, was een verrassing. De nogal laagdrempelige instapfunk van de band kreeg Groningen van voor tot achter aan het dansen, al bleek de groove uiteindelijk te vlak voor echte euforie.

De Avonduren
Die onontbeerlijke genotsprikkels kreeg Noorderslag gelukkig wel bij een volgende openbaring, die toch weer uit de moederschoot van de hip­hop werd geboren. De Utrechtse rapper Kapabel deed zijn gehoor in de Kleine Zaal lichtelijk versteld staan met het project De Avonduren, waarin bandleden uit de broedplaats van Kytemans Kytopia hadden postgevat. Kapabel rapte sprookjes en dierenverhalen in een ook al fabelachtige dictie, naast alweer zo'n hecht spelende topband. De in het eerste oor wat bizarre combinatie klonk natuurlijk en behoorlijk authentiek, ook dankzij het onmiskenbare Kyteman­stempel van ragfijn gearrangeerde soul en jazz. De Avonduren zou wel eens een opzienbarend jaartje kunnen gaan beleven.

Dat geldt ook voor de kleine Rotterdamse sensatie Rats On Rafts, die op Noorderslag bewondering afdwong voor het vette en diep echoënde gitaargeluid, begraven in jaren tachtig punk en new wave, en de bij alle puntigheid toch sterk opgebouwde, dynamische liedjes waarbij je je onmogelijk kon vervelen. Gaststad Groningen kon dit jaar trots zijn op de eigen bijdragen van Awkward i, dat ongekunstelde maar fraai gelaagde luisterliedjes voortbracht, en de venijnige hiphop van Dope D.O.D., dat Amerikaans geknauwde rap combineert met loodzware dubstep en een podiumagressie die geleend lijkt van de metal.

Allemaal prachtpop voor het clubcircuit, en een belofte voor popjaar 2012. Wat betreft het Nederlandse aandeel in de grotere zalen moeten we dan maar hopen dat De Jeugd zich niet houdt aan de eigen afspraken.

Meer Eurosonic/Noorderslag op vk.nl/esns.

• 
  Publiek tijdens Noorderslag. © Marcel van den Bergh / de Volkskrant