'Politiek moet AWBZ durven aanpakken'

De politiek faalt in de aanpak van de onstuimige groei van de AWBZ. De scherp oplopende kosten voor deze volksverzekering voor langdurig zieken en gehandicapten moeten eindelijk op de politieke agenda komen. Het stelsel wordt onbetaalbaar. De komende verkiezingen zouden daarom over de AWBZ-kosten moeten gaan.

Dit zeggen drie deskundigen uit verschillende disciplines in de zorg vandaag in de Volkskrant. 'Dat bolwerk moet worden geslecht', aldus Roel Bekker, voormalig topambtenaar op het ministerie van Volksgezondheid. De kosten zijn de laatste tien jaar bijna verdubbeld. Op dit moment gaat meer dan 25 miljard naar de AWBZ. Dat wordt, als er niets verandert, over drie jaar 30 miljard. De gemiddelde werknemer betaalt nu al ruim 300 euro AWBZ-premie per maand.

Politieke partijen hebben er tot dusver weinig tot niets aan gedaan. Dat gaat van links tot rechts. De VVD heeft nooit op de rem gestaan, SP en PVV al helemaal niet, en PvdA-staatssecretaris Jet Bussemaker wilde in de vorige kabinetsperiode niet over hervorming van de AWBZ praten.

Belangenlobby
Marco Meerdink, bestuurder van zorginstelling Espria, meent dat dat te maken heeft met het electorale gewicht van de grote groep ouderen. 'Er is geen enkele prikkel tot verandering, de belangenlobby is enorm. '
Gezondheidseconoom Marcel Canoy hoopt dat politici het lef hebben om kritisch te kijken naar de vergoedingen. 'De neonatale hielprik, de doventolk, het uitlenen van verpleegartikelen, vaccinaties, ziekenvervoer. Allemaal in de AWBZ.'

Namens de SP, een van de aangesproken partijen, reageert Tweede-Kamerlid Renske Leijten afhoudend. 'Je kunt wel zeggen: we gooien er van alles uit, maar dan is het voor veel zorgbehoevenden toch de vraag of ze het nog kunnen betalen. Dan is het een kwestie of je geld hebt of niet. Wij kiezen niet voor die tweedeling.'

Leijten: 'Het is goed om het te hebben over de doelmatigheid. Heel veel wordt ongebruikt weggegooid. Maar de stijgende zorgkosten zijn gewoon een feit. De vraag moet zijn: hoe gaan we dat met z'n allen betalen? En dus niet: wie mieteren we eruit?'