U2-zanger Bono (r) en Apple-topman Tim Cook (l). U2 trad gisteravond tijdens de presentatie van Cook op en kondigde aan dat gebruikers van iTunes het nieuwe album van de band gratis kunnen downloaden.
U2-zanger Bono (r) en Apple-topman Tim Cook (l). U2 trad gisteravond tijdens de presentatie van Cook op en kondigde aan dat gebruikers van iTunes het nieuwe album van de band gratis kunnen downloaden. © GETTY

'U2's nieuwe Songs of Innocence klinkt als een stel mannen in midlife-crisis' (**)

U2 maakte gisteravond tijdens de Apple-presentatie bekend dat hun nieuwe album Songs of Innocence gratis is te downloaden in de iTunes Store. Maar het is de minste plaat van U2 sinds Pop uit 1997, aldus muziekrecensent van de Volkskrant Gijsbert Kamer. 'Voor een persoonlijk album klinkt het veel te anoniem.'

recensiespiegel

  • Oordeel van onze recensent -

U2 had wat goed te maken, zo heette het. Hun vorige album No Line On The Horizon is al vijf jaar oud en bevatte geen wereldhits. Het zou een flop zijn, lees je zelfs vaak. Nu waren de verkoopcijfers voor hun doen (1,1 miljoen) niet heel grandioos, maar de plaat kende een aantal zeer bevlogen nummers waaronder het snel tot live-favoriet uitgegroeide Magnificent. Een creatieve flop was het dus niet. En waarom moet een band als U2 zich zo op het scoren van hits richten?

'Modern'
Maak mooie muziek waar je zelf in gelooft, en laat de hitparades over aan de jongere generaties, zou je zeggen. Maar het probleem aan Songs Of Innocence is dat je aan alles hoort dat hier een band zichzelf de eis heeft gesteld (of bezweken is onder druk van derden) 'modern' te klinken.

Alle elf liedjes zijn dichtgemetseld met vaak overbodige gitaren, koortjes en synths. Allemaal vooral om niet saai over te komen. De liedjes zijn al niet heel sterk, maar door het ontbreken van een productionele eenheid (vijf producers!) wordt het er allemaal niet beter op.

Ieder liedje wekt de indruk alsof er door een groot team dagenlang over vergaderd is. De onmacht en besluiteloosheid straalt af van de muziek die vlak blijft en iedere bevlogenheid mist.

'Hoe-hoe-hoe' koortjes
Een liedje als Iris (Hold Me Close), over Bono's moeder die overleed toen de zanger veertien was, had in een wat kleinere productie zonder 'hoe-hoe-hoe' koortjes veel meer zeggingskracht gehad. De altijd zo karakteristieke lyrische gitaarpartijen van The Edge worden veelal gesmoord in wollige synths waar Bono zelf ook maar moeilijk bovenuit komt.

Songs Of Innocence moest vooral een erg persoonlijk album worden, vertelde Bono aan Rolling Stone. Er wordt in teksten volop aan de tijd gerefereerd dat de vier bandleden nog jong waren en The Clash en Joy Division hun richting bepaalden. Maar aan het geluid ontbreekt iedere jeugdige sprankeling. Eerder denk je naar een stel mannen in midlife-crisis te luisteren. Voor een persoonlijk album klinkt Songs Of Innocence veel te anoniem. Een stuurloze plaat, de minste van U2 sinds Pop uit 1997.

Morgen in de Volkskrant: U2 heeft zich met deze actie vereenzelvigd met het grootkapitaal