dossier

muziek

Anouk is fenomeen dat we zullen missen, hoe lang of kort ook haar sabbatical

Door: Menno Pot − 09/03/12, 13:22
© ANP. Anouk in het Westerpark in Amsterdam, vorig jaar april.

recensie Anouk versleet door de jaren heen nogal wat bandleden. Kritiek? Hup, daar vloog weer een combo de straat op. Dat zal wel niet met zachte hand zijn gebeurd, denk je dan.

  • Anouk, Gelredome, 8 maart

    • Oordeel van onze recensent
  •  
    'Vermaken jullie je een beetje? Goed zo' - en daarna spuugt ze een fluim van heb ik jou daar op het plankier, dat dan weer wel.

Kennelijk viel het mee, want in het Arnhemse Gelredome dragen ze allemaal hun steentje bij aan Anouks To Get Her Together-concerten: van de pure rockband die vijftien jaar geleden de doorbraak met Nobody's Wife meemaakte tot de formatie met zangeressen die het soulvolle geluid van de laatste platen vormgeeft.

Het schijnen Anouks 'laatste stadionconcerten in een lange periode' te zijn, al hoeft dat niets ongebruikelijks in te houden. Na een handvol grote optredens trok ze zich wel vaker even terug.

In Arnhem presenteert ze een chronologisch carrièreoverzicht. Vijftien jaar Anouk, opgediend in vier gangen. Op de lengteas van het veld staan vier kleine, ronde podia. Ze begint aan de noordzijde, met haar eerste band en oudste werk (It's So Hard, Nobody's Wife, The Dark; sterke rockhits, al zong ze ze vroeger wat feller) en trekt daarna zuidwaarts.

Andere band

Op elk podium doet ze vijf liedjes, steeds met een andere band: Girl en Lost op podium twee, Good God en het gevoelige One Word op podium vier. Inderdaad, víer. Ze eindigt op 'drie', midden in het theater, met funky werk van haar jongste albums, Killer Bee enzo.

Hartstikke leuk die formule, die als bijkomend voordeel heeft dat alle tribunes benut kunnen worden en de stadioncapaciteit maximaal is: 40.000, al zitten die er vanavond net niet en zijn ook voor zondag nog kaarten te koop. Niettemin: een slordige 75.000 fans bij twee concerten, dan ben je een hele grote.

Nadeel van de gekozen structuur is wel dat de hitdichtheid in de eerste helft het grootst is, alsof een gespiegelde setlijst wordt afgewerkt. Het funkgezelschap waarmee ze na twee uur de avond besluit swingt fijn, maar speelt toch iets meer non-descript songmateriaal dan de rockcollega's vroeger op de avond.

Maar wat zingt ze makkelijk en wat heeft ze toch een wonderlijk charisma. De 36-jarige mag zich graag met zelfspot 'moeke' of 'oud wijf' noemen; laten we het erop houden dat ze niet meer brult en over het podium stormt, maar een ontspannen gastvrouw is geworden, die weet dat haar stem al imposant genoeg is wanneer ze losjes zingt.

Volwassen moeder

Hier staat een volwassen moeder op het podium: 'Wat fijn dat jullie er allemaal zijn', zegt ze. 'Vermaken jullie je een beetje? Goed zo' - en daarna spuugt ze een fluim van heb ik jou daar op het plankier, dat dan weer wel.

Mooi moment tijdens het laatste blok, op podium drie: Anouk vraagt of het zaallicht even aan mag, want ze wil haar 'kindjes' zoeken op de tribune. Daar zitten ze. Ze zwaait: 'Hai-hai, spokies!'

Dat is ongeveer de sfeer bij Anouk, nu: gezellig, het knalt iets minder, maar het repertoire is sterk en wordt gezongen door een fenomeen dat we zullen missen, hoe lang of kort ook haar sabbatical.

mailIcon print |

Jouw mening telt!

Deel jouw mening met de andere bezoekers

Aan het laden ...