Alles wat Blaudzun maakt, gaat over dingen die kapot gaan of aflopen. Daarom is de herfst zijn favoriete jaargetijde. 'Maar ik ben niet ongelukkig hoor.' Vandaag verschijnt zijn nieuwe album.

Eigenlijk had Johannes Sigmond iets heel anders willen maken. Een kleine singer-songwriter-plaat met verstilde liedjes over het 'einde der tijden'. Maar het lukte niet. Het derde album dat hij onder de artiestennaam Blaudzun uitbrengt, en dat vanaf vandaag verkrijgbaar is, is zijn meest orkestrale tot nu toe.

Heavy Flowers heet de plaat die volgt op Blaudzun (2008) en Seadrift Soundmachine (2011). De arrangementen zijn voller, de zang is nog getergder en meer doorspekt met soul en de liedjes zijn zo mogelijk nog meeslepender dan voorheen. Vergelijkingen met het werk van Sixteen Horspower en Arcade Fire dringen zich op, ook omdat de klankkleur op deze bij vlagen monumentale plaat opnieuw wordt bepaald door haast archaïsche instrumenten als banjo, ukelele, accordeon en de lapsteel van Sigmonds broer Jakob.

'Maar waar ik voor eerdere platen zo veel mogelijk instrumenten tegelijk in de studio opnam, om die allemaal naar achteren te mixen, zijn er nu eigenlijk steeds maar twee strijkers te horen. Alleen nemen ze veel meer ruimte in de eindmix in.'

Niet zo bedoeld
Sigmond (Arnhem, 1974) had het niet zo bedoeld, benadrukt hij nog eens. Hij begon aan de plaat te werken in 2010, toen Blaudzun net een succesvol concert op Lowlands had gegeven. Er volgden nog wat clubshows, en elke keer als hij thuiskwam, gierde de adrenaline door zijn lijf. 'En dan zit je maandag in je studiootje en dan lukt het domweg niet even een rustig liedje te zingen. Zelfs niet in Barcelona waar ik vaak naar toe ga als ik even rustig wil werken. Dan sluit ik me overdag op in mijn hotelkamer, om 's avonds de stad in te gaan. Fijne stad, Barcelona. In zo'n omgeving komt alles wat gemakkelijker uit me.'

Maar de dingetjes die hij deze keer opnam, waren niet wat hij in zijn hoofd had. 'Ik was op het podium met de band de liedjes steeds iets groter gaan spelen dan op plaat. En nu wilde ik terug naar een soort soberheid, maar het werkte domweg niet. Ach, dacht ik op een gegeven moment, dan niet. Waarom zou ik eigenlijk zo bang moeten zijn voor dat grotere in de muziek?'

Ook de thematiek werd een beetje aangepast. Het einde der tijden zette hij om in het iets minder definitieve 'verval'. 'Dat kan van alles zijn, een liefde, een cultuur, een lichaam. Een bloem. Ik vind dat zo'n mooi beeld, bloemen die zwaar worden van de dauw of van de ouderdom en dan gaan hangen. Het heeft iets treurigs zulke 'heavy flowers', maar je weet dat ze weer op zullen komen en gaan bloeien. Er zit schoonheid in. Dat fascineert me ook zo aan de herfst, mijn favoriete jaargetijde. De herfst voelt altijd echt als het einde van iets, het einde van veel dingen.'

Dat gevoel, genot bij het aanschouwen van dingen die aflopen, maar waarvan je weet dat ze later weer in de knop schieten, wil Blaudzun vangen in zijn muziek.

Documentaire
Ook in de documentaire Il Lombardia die Sigmond vorig jaar maakte, over een andere passie, het wielrennen, komen de herfst en de vergankelijkheid voorbij. 'De ronde van Lombardije is de laatste profklassieker van het seizoen. Die wordt verreden als de bladeren al van de bomen vallen. Prachtig. Voor mij is die ronde het hoogtepunt van het seizoen, terwijl veel renners en volgers al aan het afscheid nemen zijn.'

Illusies armer, met vaak een seizoen vol gemiste kansen in het hoofd, fietsen de renners door een landschap dat aan het afsterven is. Het fascineert Sigmond. 'Alles wat ik maak, heeft te maken met een fascinatie voor dingen die kapot gaan of aflopen. Ongeluk kun je van verre zien aankomen. Geluk niet, dat overkomt je. Kijk naar relaties. Als die ophouden dan voel je dat eigenlijk al lang aankomen. Maar verliefdheid is er ineens. Wat het ook minder interessant maakt, als onderwerp.'

Lees de rest van dit interview in de Volkskrant van vandaag.

Heavy Flowers is te beluisteren op de Luisterpaal van VPRO's 3voor12.