Je kunt proberen het tegen te houden maar dat is zinloos. Van Sallie Ford word je onherroepelijk en hardnekkig vrolijk. Eerst vanwege haar uiterlijk natuurlijk: modegevoelige jaren vijftig-nerd, uilebrilletje, zo'n type vrouw dat haar powerbook het liefst in een rieten mandje met zich meedraagt. Dan door de lachbuien. Sallie Ford ligt eigenlijk voortdurend in een deuk. Om niets. 'Sorry hoor', zegt ze dan. 'Ik lach mijn verlegenheid meestal weg. Waar gaat het ook alweer over?'

Het gaat in de bar van het Amsterdamse Lloyd Hotel over de opvallende retroplaat die Ford heeft gemaakt met haar band The Sound Outside: Dirty Radio, een collectie liedjes waarmee Ford volgende week de Nederlandse podia bespeelt. Dirty Radio is een album vol scheurende rock-'n-roll en hitsige rockabilly, met een hikkende, overslaande, soms agressieve en dan weer poeslieve stem van Ford. Ze vloekt en tiert, scheldt de mannen die haar  omringen de huid vol om ze daarna weer over hun bolletje te aaien.

Hoe zit dat, is Sallie Ford soms een beetje manisch? 'Nee, maar ik hou van een ruig randje aan verder best wel lieve muziek. En van dirty music, waarin onwelvoeglijke woorden mogen vallen.' De tekst van haar liedje I Swear krijgt ineens betekenis: 'Go ahead and tell 'em that you heard me on the dirty radio.' Ford: 'Ja, dat soort radio mis ik dus. Radio waar je rode oren van krijgt, die muziek uitbraakt die je ouders hebben verboden. Ik weet niet hoe het hier in Europa zit maar in de Verenigde Staten komt uit de radio vooral heel tamme robot sounding bullshit.'

Muziekverleden
Sallie Ford (23) duikt liever diep in het Amerikaanse muziekverleden. 'Ik groeide op in Asheville, North Carolina, met mijn ouders in een huisje op een berg. Ze draaien de hele dag James Taylor en Joni Mitchell en dan weet je wel zo'n beetje wat voor gezinsleven wij hadden. We hadden geen waterleiding, begrijp je het nu?

'Toen ik vijftien was keerde ik me zoals dat hoort van mijn ouders af met punk, ik was gek op Green Day en Nirvana en mijn vader vond dat ook wel grappig en hij kocht een Epiphone voor me, een klassieke elektrische rock-'n-roll-gitaar. Ik ging, heel aarzelend hoor, liedjes schrijven. Af en toe haalde ik het zelfs in mijn hoofd er bij te zingen, maar dat was zó gênant. Ik haalde gewoon alles door elkaar, ik wilde heel vrouwelijk zingen maar ook punkachtig. Daar had je het al.'

Cultuurstad
Het zingen werd op zolder opgeslagen maar mocht met Ford mee in de koffer toen zij verhuisde naar de middelgrote stad Portland in het noordwesten van de Verenigde Staten. 'Ik had gehoord dat het daar heel fijn was, dat het een geweldige cultuurstad was met veel vrijgevochten types. En vintagewinkels! Ik had na een backpacktrip door Europa even niets te doen en ik boekte dus een enkele reis naar Portland, ook om er wat te studeren.'

Ford kwam terecht in het college- en kunstenaarscircuit, in huis bij een paar gezellige mensen. 'Veel feestjes', zegt Ford, die altijd uitmondden in een jamsessie waarbij Ford steevast de gitaar greep en lichtelijk aangeschoten begon te zingen. 'Lekker hysterische rock-'n-roll. Dat moest ik vaker doen, werd me steeds verteld. Nou vooruit dan maar dacht ik. Ik was met mijn muzikale geschiedenisles inmiddels bij Bessie Smith en Billie Holiday beland, waardoor ik mijn eigen stem ook serieus ging nemen. Ik leerde mooier vrouwelijk te zingen, een beetje classy.'

Kelders
Haar bandleden leerde Sallie Ford kennen in een Portlandse kelder. Moeten we niets raars bij denken. 'In Portland bestaat een keldercircuit waar wordt opgetreden. De grote oude huizen in de binnenstad worden er goed onderhouden en die huizen hebben nu eenmaal enorme kelders. Daar zijn feesten, soms met complete podia, er spelen grunge- en garagebands, een heel leuk circuit. Jongeren van twintig die de club niet kunnen betalen gaan daar uit, en ik dus ook.' In de kelders van Portland perfectioneerden Ford en haar band hun eigen geluid: die heerlijk bijtende stem van Ford op ruige rockabilly. 'Punk, eigenlijk', zegt Ford, 'mijn band stopt nogal wat energie in de muziek'.

Of ze met haar vintage look en geluid past in de retrorevival van de afgelopen jaren, durft Ford niet te zeggen. 'De Britse soulrevival volg ik natuurlijk, die is fantastisch. Maar het is niet zo dat ik daar nu met onze rockabilly op probeer mee te liften. Ik ken de aanklacht dat veel muziek van nu verslaafd is aan het verleden, dat er in de popmuziek sprake is van retromania, maar eerlijk gezegd boeit die problematiek me niet zo. Ik heb er geen onderzoek naar gedaan, zeg ik dan maar, en dan speel ik weer verder.

Zoals het hoort te zijn
'Wat je van onze muziek in ieder geval kunt zeggen is dat hij eerlijk is en authentiek, zoals popmuziek hoort te zijn. Ik ben blij dat we dat nu eens in Europa kunnen laten horen, want onze concerten in de VS speelden zich de afgelopen maanden af in nogal foute cafés, van die kleine bars langs eindeloze snelwegen op het platteland, heel eng. En de koffie is er zo slecht! Ik heb het idee dat de koffie in Nederland heel lekker is, zelfs in een dorp. Klopt dat eigenlijk?'

Sallie Ford & The Sound Outside: Dirty Radio. Fargo/Munich. Sallie Ford speelt maandag in de bovenzaal van Paradiso, Amsterdam en zondag 4 december in Rotown, Rotterdam.