ITGWO: De Noorse neven van Simon and Garfunkel en Kakkmaddafakkah

Ze hadden niet op het mooie weer gerekend. Zeggen de twee zangers/gitaristen uit Bergen, Noorwegen. Dus of Erle Øye van Kings of Convenience wat zonnebrand mag lenen van het publiek. Dat mag hij.

Het is lastig de roodharige, lange, slungelige Noor zaterdag aan het einde van de middag op Into the Great Wide Open niet sympathiek te vinden - en alles wat hij doet wordt dan ook met gejuich en instemming begroet door het publiek. Vorig jaar stond Oye op dezelfde plek, met zijn 'eigen' band. Dat beviel festival en zanger zo goed, dat hij terugkwam met Erik Glambek Bøe, samen sinds 1999 Kings of Convenience. En tussen alle grappen door is de muziek van prachtige hartverwarmende eenvoud. Simon and Garfunkel hebben twee Noorse neven, aangevuld met de eveneens Noorse band Kakkmaddafakkah. Het was ingetogener dan de naam doet vermoeden.

Even daarvoor was het al aan het Utrechtse Gem om het nieuwe album te presenteren bij het podium dat niet onterecht Naar Buiten heet: midden in het bos. Een familieoptreden werd het; zoals overal tijdens Into the Great Wide Open zijn (jonge) ouderparen goed vertegenwoordigd. Bijzondere plek voor een prima rock 'n roll-show.

Jeugd van Tegenwoordig
Na Kings of Convenience is het hoofdpodium aan De Jeugd van Tegenwoordig. 'Grapedistrict, Kitsch Kitchen, en wat doen jullie dertigers verder?' Goed of niet, het doet er niet eens toe. De Jeugd krijgt moeiteloos een groot deel van het veld aan het springen op hun commando, en er is vrijwel niemand te zien zonder vette glimlach.

Wanneer dEUS het terrein nog even goed heeft wakker doen schrikken met een dampende, blazende set, is het de beurt aan Chrystal Fighters om de zaterdagavond af te sluiten, althans voor wat betreft het officiële deel van het programma. Dat doet de band met al die andere nummers die ook op de cd staan - in Nederland is alleen Plage een hit geweest, en iedereen wacht daar dan ook op. Tussendoor is het een mix van dance, rock, met de nodige finales en bandleden op percussie. Het voelt een beetje als plastic.

Wel werd beloofd daadwerkelijk naar de plage te gaan, en dat doen een flink aantal festivalgangers dan ook. Bij verschillende kampvuren, tot diep in de nacht, met Erle Øye zelf als kampleider. En verschillende groepen mensen die op zoek gaan naar een nog exclusiever kampvuur, als een ander niet genoeg blijkt.

• 
  © Pieter Sabel / vk.nl
• 
  © Pieter Sabel / vk.nl
• 
  Het kampvuur na afloop. © Pieter Sabel / vk.nl