Je zou de muziek veel te kort doen om alles aan de omgeving te danken. Alsof de bomen er alleen iets aan kunnen doen, de duinen, het zand, de zee overal. Maar een beter decor voor sommige artiesten op Into the Great Wide Open, een betrekkelijk kleinschalig popfestival op Vlieland, is haast niet denkbaar.

Binnen een kwartier was het uitverkocht, 5000 kaarten en dus mensen op een klein waddeneiland, midden in het bos en toch op tien minuten loopafstand van de zee. 'Zo stel ik me Lowlands of Pinkpop ook een beetje voor', zegt een helft van een langsfietsend echtpaar vrijdagmiddag, wijzend op een klein meer aan tenten. Maar het lijkt in bijna niets op de twee reuzen van het Nederlandse festivalseizoen - en dat zal en kan het ook niet gaan lijken, zei organisator Ferry Rosenboom gisteren al in de Volkskrant. Al is het alleen al vanwege de veelvuldig aanwezige kinderen - met gehoorbescherming - en bijbehorende, vaak jonge, ouders.

Seeljocht
Terug naar de muziek. Into the Great Wide Open - of simpelweg ITGWO - is een paar uur geleden vakkundig geopend door Bettie Serveert, die op Vlieland hun 20-jarig bestaan vierde met een integrale uitvoering van Palomine, als Seeljocht (Fries voor zeelicht) begint, in het donker. Klankcomposities en soundscapes aangevuld met videokunst. Maar de intense klanken, het fantastisch verlichte bos en de lichteffecten op het podium doen de laatste reserves ten opzichte van alles dat niet een rechtlijnig muzikaal uitgangspunt heeft, vervliegen.

Bonobo
Veel rechtlijniger is Bonobo, pseudoniem van de Britse producer en dj Simon Green. Denk aan DJ Shadow, aan Massive Attack, triphop, maar dan grotendeels live. Ook deze afsluiter van vrijdagavond blijft onder de grens waarboven er volop wordt gefeest, maar dat geldt voor het leeuwendeel van de programmering van het festival.

Verwacht geen scheurende gitaren of stampende beats - hoewel liefhebbers van dat laatste genre 's nachts wel degelijk aan hun trekken kunnen komen. Bonobo klinkt, tegen het helgroen verlichte bos, als een klok, zonder dat het echt mechanisch wordt. Met een absolute glansrol voor drummer en saxofonist tijdens een van de laatste nummers, of stukken eigenlijk: El Toro.

Alamo Race Track
Aan Alamo Race Track de taak om het brakke zaterdagochtendpubliek wat op te frissen. Je gunt de band eigenlijk een prominenter plek in de programmering, al is het maar vanwege de twee albums die de band tot dusver uitbracht. En tsja, het is een clichébeeld, maar prachtige uitgesponnen versies van Northern Territories en Open Sea, de doorkomende zon en overal dat prachtige Vlieland: het klopt.

Into the Great Wide Open duurt nog tot en met zondagmiddag.