vk recensie The Artist is een liefdevolle ode aan de zwijgende cinema, verpakt in zwart-wit en op klassiek beeldformaat, aldus recensent Bor Beekman.

Hem zien doet je realiseren hoezeer je hem gemist hebt: George Valentin, de zelfverliefde filmheld zonder rafelrand. Een charmeur extraordinaire in driedelig pak, prachtgrijns onder dun snorretje, wenkbrauwknik paraat, altijd in voor een tapdans en - niet te vergeten - stil.

Zwijgende sterren
The Artist vangt aan in de late jaren twintig, kort voor de intrede van geluid de Amerikaanse (en mondiale) cinema voorgoed zou veranderen. Valentin (de Franse acteur Jean Dujardin - perfect in de rol), is ster onder de zwijgende sterren: geadoreerd door het publiek, rijk en machtig. Zo'n man die starlet Peppy Miller (Bérénice Bejo, al even aanstekelijk) naar faam lanceert enkel door met haar op de foto te gaan. Studiobazen schikken zich naar Valentins nukken, maar dat verandert snel wanneer de koppige acteur weigert mee te gaan met de tijd. Sprekende films? Hij ziet er niks in.

De plotstructuur van The Artist is die van de tegengestelde beweging: terwijl Peppy's ster rijst, raakt Valentin aan lager wal, niet geholpen door zijn drankzucht en de toeslaande crisis.

Romantisch spionnenavontuur
In de openingsscène zien we Valentin stralen en dansen bij de première van het romantische spionnenavontuur A Russian Affair, zijn laatste succes. 'Ik zal niet spreken!' - leest een titelbord van die film in de film, wanneer de held door boze Russen aan een verhoor wordt onderworpen. Het is een eerste verwijzing waarmee de Franse regisseur Michel Hazanavicius de toon zet van zijn pastiche.

The Artist, een Franse productie die grotendeels werd opgenomen in Los Angeles, is een liefdevolle ode aan de zwijgende cinema, verpakt in zwart-wit en op klassiek beeldformaat. Tegelijk speelt de film een amusant postmodern spel met de verwachtingen van het publiek: als er dan eindelijk, heel even, geluid klinkt - het neerzetten van een glas, een enkel zinnetje dialoog - voelt dat als een aardverschuiving. Mooier kan Hazanavicius niet illustreren hoezeer we het geluidloze filmuniversum (op de emotieversterkende muziek na) ontwend zijn geraakt, en hoeveel impact omgevingsgeluid heeft op doek.

De meer geëxalteerde spelstijl, waarbij acteurs bij gebrek aan dictie op mimiek leunen, is prachtig gekopieerd door de cast. Vaak met komisch effect, maar nooit karikaturaal. John Goodman speelt een mooie bijrol als studiobaas-met-sigaar. The Artist is Hollywood-vermaak op z'n best. Maar dan uit Frankrijk.