vk recensie Een ontroerende theatersolo die niet op het juiste moment komt.

Ach ja, die titel. Eerst even over Poephoofd: die titel is nogal ongelukkig gekozen, want het zou op een show vol infantiele humor kunnen wijzen. Maar met die infantiele humor valt het erg mee, het woord 'poephoofd' heeft te maken met een voorval op een schoolplein, dat Paul de Leeuw pas helemaal aan het einde van zijn nieuwe theatervoorstelling verklapt.

De Leeuw is terug in het theater met deze onemanshow, die samenvalt met het jaar waarin hij 50 wordt en die vijftig keer gespeeld zal worden door het land. Dat Paul de Leeuw het hoofdonderwerp is, wordt benadrukt door vier immens grote letters P-A-U-L, die het decor vormen en gedurende de voorstelling alle kleuren van de regenboog aannemen.

Verder is er, naast pianist Jan Groenteman op de achtergrond, alleen Paul de Leeuw en zijn levensverhaal. De Leeuw is opvallend ingetogen en rustig in deze autobiografische voorstelling. Hij vertelt over het weekend in Parijs met zijn toenmalige vriendin waarin hij definitief moest toegeven homoseksueel te zijn. Daarop volgt een ontmoeting met een man in de koeling van een Van der Valk-hotel. En natuurlijk komt de adoptie van zijn twee zoontjes aan bod en de warme gezinssituatie die daaruit is voortgekomen. 

Eerder verteld
Het zijn op zich ijzersterke verhalen, die met veel humor worden verteld. Maar degenen die Paul de Leeuw een beetje gevolgd hebben de afgelopen jaren zullen merken dat ze veel anekdotes al kennen uit eerdere tv-programma's en interviews. Zoals de familiefoto waarop de kleine Paul ontbreekt omdat hij elders een muzikale act aan het instuderen was, of die keer dat hij met man en kinderen op vakantie was en voor de 'abuelo' (Spaans voor opa) van de familie werd aangezien.

De kwaliteit van de liedjes in de voorstelling is wisselvallig. Er is bijvoorbeeld een niet al beste Nederlandse versie van Going to a town van Rufus Wainwright, die ook tegenvalt omdat De Leeuw bij de première niet goed bij stem was. In de nummers met minder grote uithalen komt zijn zangtalent veel beter tot zijn recht, zoals in Onder de appelboom, een schitterend (al vaker door De Leeuw gezongen) lied naar een gedicht van Rutger Kopland.

Poephoofd is een openhartige en ontroerende theatersolo, niet niet helemaal op het juiste moment komt: er was erg veel Paul de Leeuw de laatste tijd. Met Poephoofd komen er weer honderd minuten Paul de Leeuw bij. Daar moet je wel zin in hebben.

Poephoofd door Paul de Leeuw.
Regie: Ruut Weissman. In DeLaMar Theater Amsterdam, 5/2. Tournee tot 7 mei, poephoofd.nl