Eerst nadenken, dan schrijven!!!!

Nusquam est, qui ubique est, wist Seneca: wie overal is, is nergens. Als je iets wil leren, begrijpen, beseffen, doorgronden, moet je je concentreren op een klein aantal boeken, denkers, plaatsen....

Over rusteloosheid heten zijn gebundelde essays toepasselijk. Een voorname bron van onrust is, hoe kon het anders, het internet, tot ’s avonds laat in bed met de iPhone. Dan weer betrapt Van Veelen zich erop dat hij zomaar strandfoto’s van onbekenden aanklikt: ‘Als ik een voyeur ben, dan zijn zij (de eigenaren die die albums online zetten) exhibitionist.’ Dan weer bevindt hij zich plotseling op een discussieforum van Tattoosonchicks.hyves.nl waar een kleine vijftigduizend Nederlandse vrouwen over tatoeages ouwehoeren. De tatoemeisjes weten meteen van de meebabbelende classicus gebruik te maken. Prisca: ‘Wat is in het Latijns: na regen komt zonneschijn?’ Madd: ‘Tatoeages in het Latijns zijn gewoon mooi. Dat je dat niet snapt, vind ik beetje dom.’

Van Veelen legt voor de niet altijd gecultiveerde internetmens een bewonderenswaardige empathie aan de dag die, denk ik, ook nodig is als je je op dit soort plekken begeeft. Maar soms wordt het ook hem te gortig. Vooral het gedachteloos gebruik van hoofdletters, uitroeptekens en de woorden ‘erg’ en ‘super’, vaak ook nog verlengd, kunnen hem storen. Woorden verliezen zo waarde. ‘Het zijn de Zimbabwaanse bankbiljetten van het Nederlands. ‘Super erg wat er gebeurt is!!!’ Of simpelweg: ‘EREEEEEEEEG!!!’ Als ik dat lees voel ik mij als een oude docent. Dan krijg ik de lede ogen van Thucydides. Dan wil ik de Caps Lock aanzetten en schreeuwen: EERST NADENKEN, DAN SCHRIJVEN!!!’

Gelukkig voor velen verliest de oude docent het meestal van de begripvolle voyeur. Zo hoor je Van Veelen niet klagen over de vrouw die voor cultuurpessimisten een symbool is voor contemporaine leeghoofdigheid, Paris Hilton, creatio ex nihilo. ‘Gek genoeg voelen velen nog steeds minachting voor iemand die virtuoos is in precies de ambachten die onze samenleving als hoogste waardeert: sociale intuïtie en mediatalent. Vele schrijvers, kunstenaars en politici smeken om een vleugje van Paris’ gaven.’

Ook onderwerp van Van Veelens spot: lui die Facebook mijden. ‘Wie nu nog niet op Facebook zit, is monnik, nihilist of iemand die vijftien jaar geleden absoluut nooit een mobieltje zou nemen.’ Wellicht ben ik een mengvorm van de drie, want ik heb op tientallen Facebook-uitnodigingen van leden van mijn eigen generatie (1970) niet gereageerd. De twijfel knaagde wel – tót ik Van Veelens uitstekende essay ‘Een fantastisch Facebookleven in 61 overpeinzingen’ las. Want dat is geen reclame. Ik weet nu dat je op Facebook in aanzien daalt als je er te laat een leuk filmpje opzet, dat zwijgen er als een belediging wordt opgevat – ‘iedereen spreekt hier hard en veel’ – en, wellicht het ergste, dat mensen op Facebook net zo zijn als in de gewone wereld.