'Een beetje kerel kan het hebben: Ich bin ein Feminist'
© THINKSTOCK

'Een beetje kerel kan het hebben: Ich bin ein Feminist'

De wil van vrouwen om gelijkwaardig te zijn, wordt weggezet als hysterisch getrut. Het nieuwe taboe is het benadrukken van gelijkwaardigheid. Want is dat niet een decadent principe dat stiekem tegennatuurlijk is? Het wordt tijd dat ook mannen zich hier tegen uitspreken, schrijft Willem Bosch. 'Dan maar een gecastreerd mannetje dat zich heeft laten inpakken door het emancipatoire gevaar.'

 
Welke man durft zich nu nog voor emancipatie uit te spreken? Dan ben je een slapjanus die in het gevlei van vrouwen wil komen

Mannen. U heeft het vast al gemerkt: de feministen zijn weer terug. En dit keer zijn het geen Dolle Mina's meer. Wél zijn het vooral weer vrouwen die met andere vrouwen discussiëren. De ene helft wil emancipatie, de andere helft vindt het wel goed zo. Zo gaat dat al vijftig jaar, en al even lang weten wij mannen ons er mooi buiten te houden. Waarom zouden we in godsnaam meediscussiëren? Wij zijn de norm waartoe vrouwen zich verhouden. Het zwakke geslacht houdt zichzelf wel zwak. Goed geregeld.

Deze week schreef Paulien Derwort in NRC: 'Emancipatie is een prachtig begrip, maar we overdrijven toch schromelijk.' Keurig. Zo lang ze elkaar de tent uitvechten hebben wij niks te vrezen.

Paulien Derwort schreef ook dat die overdreven emancipatie 'het nieuwe taboe' is. Want Paulien Derwort heeft de afgelopen tien jaar onder een steen geleefd. En ze heeft niet gemerkt dat het Nieuwe Taboe toch vooral het benadrukken van gelijkwaardigheid is. Ze heeft ook niet gemerkt dat feminisme al jaren wordt weggezet als een hysterische non-discussie. Paulien Derwort gaat zelfs zover dat ze het opneemt voor ons arme mannen die zich laten verdrijven door over-emancipatie.

Ho ho.

Dat moeten even worden rechtgezet. Wij mannen zijn helemaal geen slachtoffers, en zeker niet van emancipatie. We hebben overal de macht, en een groot deel van de vrouwen vindt dat kennelijk prima. We hebben geen centimeter dominantie ingeleverd. En die fabel van de verwijfde man, waar Derwort zich over opwindt, die bestaat al eeuwen. Kijk naar Louis XIV. Met z'n maillots.

Mannen buiten het debat houden
In feite doet Paulien Derwort actief haar best om mannen buiten het debat te houden. Want welke man durft zich nu nog voor emancipatie uit te spreken? Dan ben je een slapjanus die in het gevlei van vrouwen wil komen. Iemand die zich niet realiseert dat ook heel veel vrouwen antifeministisch zijn. Dan is het punt van Paulien bewezen.

En daarbij wordt er gesteld dat feminisme een vrouwenzaak is. En als sommigen vrouwen zeggen dat de strijd gestreden is, waarom zou een man zich er dan nog mee bemoeien? Alsof je het mandaat van alle vrouwen nodig hebt om te bepalen wat gelijkwaardigheid betekent.

Zo ingewikkeld is het allemaal niet.

Alles wat het moderne feminisme bespreekt is het verschil tussen gelijkheid en gelijkwaardigheid. Traditionele verschillen tussen mannen en vrouwen wel erkennen, maar niet tot norm maken. Simpelweg: mannen mogen bier drinken, vrouwen mogen sexy zijn. Als het maar niet de regel wordt. Als een speelgoedgigant maar niet jonge meisjes inprent dat stofzuigen 'net als mama' een prima ambitie is. Dat is het niet. Het is een kutklusje. En mannen, dat mag best hardop gezegd worden.

 
De folder van Bart Smit kan je uitleggen als een pijnlijk incidentje. De reacties leggen iets lelijkers bloot. Dan is het vrij schieten op die zure verheven feministische zeiktutten (dixit GeenStijl)

'Waar maak je je in godsnaam druk om'
De meest gehoorde reactie is, zoals altijd, 'waar maak je je in godsnaam druk om'. Dat is de favoriete stuip van de Nieuwe Politieke Correctheid die Paulien Derwort zo slordig over het hoofd heeft gezien. Stel je prioriteiten altijd ergens anders. Waarom je druk maken over een speelgoedfolder terwijl Syrië in brand staat? Waarom hebben we het over Syrië terwijl er honger is in Afrika? Honger in Afrika? We hebben thuis genoeg problemen. Afleiden, de discussie verplaatsen, en vervolgens niks doen. En je dan op de borst kloppen dat je tenminste het grotere plaatje ziet.

Het grotere plaatje is dit: niemand denkt dat zo'n speelgoedfolder de afbraak van emancipatie bewijst. Die afbraak blijkt pas als Bart Smit erop wordt aangesproken. Dan is het vrij schieten op die zure verheven feministische zeiktutten (dixit GeenStijl). De folder kan je uitleggen als een pijnlijk incidentje. De reacties leggen iets lelijkers bloot.

Dat gelijkwaardigheid een linkse hobby is. Dat ophef over een idiote folder vooral een belediging is 'voor de trotse moeders (respect voor de mama's) die met liefde en toewijding een huishouden draaiende houden' (opnieuw GeenStijl). Een spin zoals je alleen nog bij FOX News ziet. Feminisme als belediging voor het traditionele huishouden. Hoe bestaat het nog.

Gewapend met de twee eeuwige argumenten 'waar maak je je druk om' en 'ik zeg het tenminste eerlijk' wordt verworvenheid gereduceerd tot een marginale oprisping. De Nederlandse vrouw houdt nou eenmaal van stofzuigen. De natuur hou je niet tegen.

Oerinstincten
En daaroverheen komt Paulien Derwort, die het heeft over 'oerinstincten.' Een sluimerende gedachte dat gelijkwaardigheid tussen man en vrouw een decadent principe is dat stiekem tegennatuurlijk is. Een argument waarmee je niet moet aankomen als het over, bijvoorbeeld, homo-emancipatie gaat. Alsof we niet al duizenden jaren vooruitgang boeken die in principe tegennatuurlijk is. Alsof mijn oerinstincten me één reet kunnen schelen. Ik eet magnetron-maaltijden, verdomme.

Het debat, en dit stuk ongetwijfeld ook, wordt belachelijk gemaakt door mannen en vrouwen die denken dat we nog altijd onderdrukt worden door een linkse kliek uit de jaren 70. Maar intussen leveren we lachend onze vooruitgang in. Het is ironisch dat het nieuwe politiek correcte establishment zich zo druk maakt om de sharia, maar tegelijkertijd de wil van vrouwen om gelijkwaardig te zijn wegzet als hysterisch getrut. Zo lang dat gebeurt zijn mannen en vrouwen niet gelijkwaardig. Niet echt.

Toegegeven, het is geen openlijke discriminatie. Het is een diepgeworteld patroon dat van onze moeders, echtgenotes en dochters nog altijd het zwakke geslacht maakt. En het wordt tijd dat ook mannen zich hier tegen uitspreken. Allereerst maar tegen zo'n Bart Smit-folder, want je moet ergens beginnen. Dan maar een gecastreerd mannetje dat zich heeft laten inpakken door het emancipatoire gevaar. Dan maar een hipster die zich losweekt van zijn oerinstincten. Dan maar een man die godbetert in de 21ste eeuw leeft. Een beetje kerel kan het hebben. Lul of geen lul, Ich bin ein Feminist.

Willem Bosch (1986) is scenarioschrijver van o.a. de dramaseries Feuten en Van God Los.