'Boven aan de col dreef een blauwe walm en stonden partytenten'

OPINIE - Harmen Malderik − 13/09/12, 10:34
© AFP. De Col de la Madeleine.

opinie Nobel hoor, fietsen voor het goede doel. Maar moet het meteen een 'spectaculaire' tocht zijn die 'heldenstatus' belooft, vraagt Harmen Malderik zich af?

  •  
    Bovendien is menig fietser pas gelukkig als hij heeft gepresteerd.

Van 26 augustus tot en met 2 september jl. werd de Tour for life gereden. Dit is een fietstocht van Noord-Italië naar Valkenburg ten behoeve van Artsen zonder Grenzen.

Mijn gedachten gaan terug naar eind augustus 2011. Ik maakte in mijn eentje een meerdaagse fietstocht door de Franse Alpen. Vanaf de noordkant fietste ik de Col de la Madeleine (1.998 meter) op. Het was een warme, zonnige dag. Mijn rugzak was gevuld met de nodige proviand en extra kleding.

In het begin van de klim fietste ik over een smalle weg langs begroeide rotswanden. Diep beneden mij ruiste een heldere beek.

Langzamerhand werd het landschap kaler en weidser. In een slaperig bergdorp gaf ik onder een fonteintje mijn hoofd enige verkoeling en vulde er mijn beide bidons. Daar ontmoette ik ook een paar vriendelijke wandelaars met wie ik over wandelen en fietsen in de bergen praatte. We waren het behoorlijk met elkaar eens.

Al mijn ervaringen van die dag leken het landschap nog mooier te maken. En het hoogtepunt moest nog komen. Op de col zou ik mij in het harde gras of op een rotsachtige steen neer kunnen vlijen en kunnen genieten van het prachtige uitzicht op de Mont Blanc. Daarvoor moest ik toch nog behoorlijk afzien. De weg was lang en steil.

De voorlaatste bocht... En inderdaad, daar lag hij, de Col de la Madeleine. Hoewel nu juist de laatste kilometer naar de top niet echt zwaar is, dacht ik even dat ik hallucineerde... Over de col dreef een blauwe walm. Ik zag rijkelijk met reclames opgepimpte auto's rondjes rijden, zag zelfs heuse partytenten... Er klonken krijsende mannen- en vrouwenstemmen ('Je kunt het!' 'Je bent er bijna!'). De kreten waren bestemd voor de fietsers die van de andere kant omhoog kwamen... Maar in het hooggebergte hoor je niet te schreeuwen, dat kunnen ook bergwandelaars en alpinisten je vertellen.

Tour for Life
Een juist op de top aangekomen fietser vertelde me dat al die mensen meededen aan de Tour for Life, een fietstocht voor het goede doel. Er waren vele honderden deelnemers, van wie een groot gedeelte meereed in auto's als begeleider: chauffeurs, artsen, masseurs, mecaniciens, 'ploegleiders', enzenvoort. Met ontzetting zag ik dit alles aan.

Ik wierp nog een korte blik op de Mont Blanc en maakte vervolgens dat ik snel uit deze kermis wegkwam. Toen ik langs de zuidkant van de col afdaalde zag ik nog lang fietsers omhoog fietsen en lopen, mensen in en uit auto's stappen...

Sinds 2006 - niet geheel toevallig het jaar dat de documentaire An Inconvenient Truth van de latere Nobelprijswinnaar Al Gore over het broeikaseffect zijn première beleefde - heeft de fiets ontegenzeggelijk meer aanzien gekregen, zowel in de steden als daarbuiten. Met de fiets wordt ook door overheden steeds meer rekening gehouden, want de fiets is niet alleen een efficiënt maar ook een schoon vervoermiddel, dit in tegenstelling tot de auto die nog steeds zijn kankerverwekkende stoffen uitstoot, ook al willen reclamemakers ons vaak anders doen geloven. Hoewel wij deze vervuiling en overlast deels accepteren omdat de economie nu eenmaal moet blijven draaien, dient onnodig autogebruik te worden tegengegaan.

Prestatiezucht
Het is dan ook verheugend dat steeds meer mensen fietsen. Van en naar school of kantoor, over de dijken van Maas en Waal, of in de bergen... Maar ooit gingen mensen fietsend de bergen in om voor even bevrijd te zijn van de massa waarin ze de hele dag al verkeren, om gezonde berglucht in te ademen, om in alle rust te genieten van de natuur, of om op zoek te gaan naar zichzelf, hoe pathetisch dat ook mag klinken. Misschien gingen ze wel fietsen om verlost te zijn van de verpretparkisering van de maatschappij in het algemeen en van andere sporten dan fietsen in het bijzonder. Helaas, het fietsen begint steeds meer op die andere sporten te lijken.

Bovendien is menig fietser pas gelukkig als hij heeft gepresteerd. Artsen zonder Grenzen prikkelt de prestatiezucht van de fietser (door AzG graag wielrenner genoemd) en stelt hem met een 'spectaculaire' fietstocht de heldenstatus in het vooruitzicht. In de Tour for Life krijgt de fietser de gelegenheid om zijn eigen Tour de France te rijden, want ook daar worden fietsers begeleid door auto's en motoren.

Dit jaar reden ongeveer zevenhonderd fietsers de Tour for Life. Ze werden onder meer vergezeld door bijna honderd (!) auto's. Soms doet het milieu er wat minder toe. Normvervaging heet dat.
 
Het Goede Doel, ja graag. Ik bagatelliseer het leed van de wereld niet. Maar het is hoog tijd om Goede Doelen weer kritisch uit te kiezen, ook al worden we er zelf geen held mee.

Harmen Malderik

mailIcon print |

Jouw mening telt!

Deel jouw mening met de andere bezoekers

Aan het laden ...