Hassnae Bouazza in de genoemde uitzending van  Pauw en Witteman.
Hassnae Bouazza in de genoemde uitzending van Pauw en Witteman. © Screenshot Pauw en Witteman.

'Hassnae Bouazza: Welnu, ik tief niet op'

Stigmatiserend? Emotioneel? Publicst Hassnae Bouazza reageert op de column die Harriet Duurvoort over haar schreef.

'Je bent wie andere mensen zeggen dat je bent', is een gedenkwaardige uitspraak van Xaro Xhoan Daxos, de sluwe handelsprins van de stadstaat Qarth in de televisieserie Game of Thrones. Dit is me de afgelopen weken duidelijk geworden. Na mijn optreden bij Pauw & Witteman, waarin ik bezwaar maakte tegen de eendimensionale generalisaties van publicist Bart Schut waarmee hij alle Marokkanen wegzette als racisten, kwam de Tourette-patiënt in het televisiekijkerspubliek naar boven: basiselementen in de massale emotionele uitbarsting waren hoer, slet, geitenneuker, pedoprofeet en nog wat variaties op hetzelfde thema, eindeloos herhaald.

Twee weken na dato besluit Volkskrantcolumnist Harriet Duurvoort ook nog even een plasje te doen door te stellen dat ik het aankaarten van racisme onder allochtonen stigmatiserend noem en dat ik vooral geëmotioneerd was.

Het is aperte en aantoonbare onzin dat ik zou hebben gezegd dat het stigmatiserend is om het over allochtoons racisme te hebben. Heeft Duurvoort de uitzending eigenlijk wel gezien, is ze afgegaan op de commentaren van derden op Internet, of heeft ze besloten dat ik dat heb gezegd, zodat ze een lekker makkelijk betoog kan opbouwen zonder het al te ingewikkeld te maken voor zichzelf?

Wie het verontwaardigde schuim van zijn mond veegt, kan namelijk horen dat ik bevestig dat Marokkanen discrimineren, maar dat ik dat weinig opmerkelijk vind, omdat racisme overal voorkomt. Als je dan je kalmte nog even bewaart, kun je me zelfs horen zeggen dat ik het in elkaar rammen van een zwangere vrouw misselijkmakend vind en de daders meermaals gajes noem.

In de jaren dat ik publiceer heb ik heel vaak het racisme, de onverdraagzaamheid, het verstikkende groepsgevoel en de selectieve verontwaardiging van Marokkanen en moslims bekritiseerd. Het leverde me etiketten op als PVV-teef, verkaasde hoer en 'verrader van  de eigen soort die zich prostitueert voor een wit schouderklopje'.

Nu maak ik bezwaar tegen rammelende betogen die als enig doel hebben om de gehele Marokkaanse gemeenschap, zowel hier als in Marokko, verantwoordelijk te stellen voor de daad van een vijftal (een daad waarvan niet eens vaststaat dat die heeft plaatsgevonden zo blijkt nu afgaande op de camerabeelden en getuigenverklaringen), en mensen krijsen meteen dat ik racisme zou ontkennen en het opneem voor criminele daders en waarom ik eigenlijk niet optief naar Marokko als ik het hier zo slecht heb.

Welnu, ik tief niet op. Het zou behoorlijk absurd zijn om bij een autochtoon racistisch incident het Nederlandse koloniale verleden erbij te halen, de slavenhandel, de situatie in asielzoekerscentra en mijn persoonlijke ervaringen met luie agenten en autochtone racisten. Daar ageer ik tegen en blijf ik tegen ageren, hoe groot de verontwaardiging ook is. Ik ga mijn standpunten niet aanpassen voor wat sympathie. Ik ben geen politicus in campagnetijd en ik vertik het bovendien om het draaiorgelaapje van de Nederlandse onderbuik te worden.

Duurvoorts tweede klacht, dat ik emotioneel was, is evenmin origineel. Want emoties, potverdorie, daar hadden nogal wat mensen moeite mee, zeg. Kennelijk mogen emoties alleen als je een man bent en over voetbal praat, in bierreclames en als er tranen nodig zijn voor hap-snap-sentimentaliteit. Voor het overige moet je op een Amsterdamse paal gaan zitten en botox in je gezicht spuiten, om het minste spoor van emotie te wissen. We moeten allemaal rustig praten, veinzen dat woorden en abjecte onwaarheden ons niks doen, want anders haken mensen af. Wat doen argumenten er nog toe, als je mensen kunt diskwalificeren op hun uiterlijk, felheid of stemhoogte, nietwaar? Ik ben een vrouw. En ik heb, als ik eenmaal goed op dreef ben, een hoge stem. Ik ga niet als een man praten, omdat mensen anders van de leg raken en niet meer horen wat ik daadwerkelijk zeg.

En ik ga ook niet, om terug te komen op het racismedebat, meesurfen op iedere golf van verontwaardiging om de goedkeuring weg te dragen van de goegemeente die bij elke handenweigerende middeleeuwer of scheel kijkende Marokkaan weer in een kramp schiet, terwijl diezelfde goegemeente zwijgt bij autochtoon seksisme, racisme en wangedrag. Het zegt toch wel heel veel dat  PVV Statenlid Ton van Kesteren zich veilig genoeg voelde om mij voor Marokkaanse bitch uit te maken, omdat ik het gore lef had voor mijn mening uit te komen. Het tuig heeft de straat verruild voor de politiek en is salonfähig geworden. Dat vind ík nou zorgwekkend.

Hassnae Bouazza is publicist