De generatie 'ik' lijkt op die van de babyboomers. Op zichzelf gericht en arrogant. 'Maar is dit niet een kenmerk van jong zijn?' Dat betoogt Hans Dieleman, hoogleraar in Mexico City.

Ik behoor tot de zogenaamde verloren generatie, net als Robbert Dijkgraaf, Mark Rutte, Jeroen Pauw en Matthijs van Nieuwkerk. Ik herinner me nog dat ik het er met een collega over had, jaren geleden toen de socioloog Beckers zijn indeling publiceerde. Hij geloofde erin, ik niet. Inmiddels zijn we beiden hoogleraar.

Het is waar dat de generaties van na de babyboomers langer zullen moeten doorwerken. Niet erg. Ik denk aan de vutters die ik 10 jaar geleden op de Franse campings tegenkwam. 58 jaar jong, kerngezond en niets meer om handen. Wat een leegte straalde daar uit. Er is helemaal niets tegen langer doorwerken. Alleen moeten er op de werkvloer aanpassingen worden gepleegd. Oudere werkers zijn minder snel en flexibel, maar hebben veel ervaring. De uitdaging is om dat samen te laten gaan met de lef, en zo je wilt de  arrogantie, van de zogenaamde generaties 'X' en 'ik'. Het probleem zit niet in de generaties, maar de organisatie van het werk.

Arrogant? Regina Raeven heeft in haar bijdrage op vk.nl een punt. De generatie 'ik' lijkt op die van de babyboomers. Op zichzelf gericht en arrogant. Maar is dit niet een kenmerk van jong zijn? Toen ik jong was waren mijn ouders ook van een andere tijd en begrepen ze niet meer waar het 'in het nu' om draaide. Althans, dat vond ik en dat vonden wij. Mijn generatie profiteerde overigens inderdaad van hetgeen de babyboomers voor ons hadden losgemaakt. Maar dat maakte ons niet minder arrogant.  Dat is denk ik een redelijk normaal kenmerk van jong zijn.

Betere toekomst
Ik ben ook Masterstudent sociologie aan de Erasmusuniversiteit geweest, net als René van Leeuwen nu. Zijn bijdrage op vk.nl is dan ook heel herkenbaar voor me. Ook ik heb altijd baantjes gehad gedurende mijn studie. Mijn eerste baantje had ook ik op mijn vijftiende. Vanaf dat moment heb ik bijna altijd wel een bijbaantje gehad, tot ik een vaste baan kreeg. Tegelijkertijd  heb veel kunnen reizen, ook dat begon al op jonge leeftijd. Dat is niet, zoals Regina stelt, een verworvenheid van de huidige verwende 'ik' generatie.
Net als René heb ik eigenlijk altijd te horen gekregen dat 'wij' het gemakkelijk hadden, verwend werden en lui waren. Een verschil is misschien dat vele ouderen ons dat toen ook stiekem wel gunden. Zij hadden de oorlog meegemaakt en waren blij dat ze ons een betere toekomst konden bieden.

Zijn de babyboomers vooral hedonistisch, zoals René stelt? Ik heb in de jaren zeventig meegedaan aan de grote demonstraties tegen de invoering van het collegegeld, en tegen de afbraak van goede studievoorzieningen in het algemeen, want dat begon toen al. Die demonstraties werden vooral georganiseerd door de babyboomers. Ze waren politiek geëngageerd en actief en zeker niet alleen hedonistisch. Dat is een verwijt dat de opa van René toen maakte. Is de cirkel nu rond? Die protesten hebben overigens niet al te veel geholpen want door de decennia heen is het studeren steeds duurder geworden. Ligt dat aan het feit dat de babyboomers later de macht over hebben genomen en niet meer hebben gedacht aan hun oude idealen zoals René stelt? Ik betwijfel het.

René richt zijn pijlen op de babyboomgeneratie. Regina gaat een stapje verder door ook de kinderen van de babyboomers tot vrij hopeloos te verklaren. Ik vind dat onzin. Aan beiden zou ik willen vragen om niet om te zien maar vooruit te kijken. René, ik ben het met je eens dat een overactieve deelname aan het politieke en maatschappelijke debat gewenst is. Maar geef dan aan waar je naar toe wilt, en niet alleen waar je vanaf wilt.

^{Hans Dieleman is hoogleraar aan de Universidad Autónoma de la Ciudad de México in Mexico City.}