Volkskrant-columnist Peter Middendorp kocht twee besmeerde kaiserbroodjes in de winkel van ex-PVV'er Cor Bosman. 'Ik durfde Bosman niet te vragen of hij de overval misschien ook toevallig in scène had gezet. Straks is er niets van waar, dacht ik, pakt hij je, en dan lig je daar in de Kappellerlaan.'

In de dooie hoek van een rij hoge huizen aan het einde van een Roermondse laan bevindt zich't Kepels Winkelke van ex-PVV'er Bosman. Aan de overkant is een parkeerplaats en een grote kerk. Een ideale plek voor overvallers - niemand die je hier per ongeluk ziet.

Aan de gevel hangen bewakingscamera's. Capuchons en helmen worden niet toegelaten. Cor is drie keer overvallen, zeggen Limburgse statenleden, hij heeft een hart van goud, maar zit met een bepaalde frustratie.

Op de eerste vorstdag is de winkel al winters ingericht. In de etalage liggen oude kinderski's met ijzeren bindingen, een slee, twee moonboots, ooit wit, en enkele lege literflessen glühwein. Alles gebruikt, derdehands. Wie niet sterk is, moet slim zijn.

Binnen vraagt het interieur om een kostbare verbouwing. Sommige muren zijn nog bekleed met riet. Over het plafond lopen grijze ontluchtingsbuizen, hier en daar ontbreekt een deel van het systeemplafond.

't Winkelke verkoopt groente, banket, salades, kranten, sigaretten. Bosman heeft alles, behalve een appeltje voor de dorst.

Achter in de winkel bevindt zich de deur waarachter Bosman zich verstopte voor een Journaal-verslaggever op de dag dat hij uit de Limburgse PVV-fractie was gezet. In een interne mail had hij een Turkse PvdA-collega 'een uitgekotst stuk halalvlees' genoemd, 'maar dan van een varken'. Na een jaar lekte het mailtje uit.

Nu loopt hij breedgeschouderd door de smalle buurtsuperpaadjes. Een aanvallend type, lijkt. Grote, open handen. Felle ogen, getergd. Als hij eenmaal heeft besloten een doos melkpakken te verplaatsen, komt hij daar vermoedelijk niet meer op terug.

Eigenlijk is Bosman te groot voor de winkel. De paadjes zijn te smal. De muren staan te dicht op elkaar. Er zijn te weinig vierkante meters.

Ik vroeg me af: was zijn opmerking werkelijk zo erg? Racistisch? Vindt hij alle Turken uitgekotste stukken halalvlees? Ik weet het niet. De wandjes tussen goed en kwaad zijn dun en hebben veel deurtjes; geen mens zit altijd stil.

Kort geleden werd de winkel voor de vierde keer overvallen, precies op het moment dat Bosman een telefonisch interview aan een Limburgse zender gaf. Limburgse statenleden fluisteren dat Bosman deze overval in scène heeft gezet.

Dit kun je horen - het fragment staat op internet: Bosman spreekt, houdt plotseling stil, en schreeuwt: 'Godverdomme weg!' Daarna voetstappen, Bosman weer, die roept: 'Wat is er?' Vervolgens een onverstaanbare vrouwenstem, opnieuw voetstappen, gerucht. Daarna wordt de verbinding verbroken.

Het klinkt een beetje als een hoorspel, maar misschien klinken alle live overvallen op de radio wel zo. Het komt ook door die nadrukkelijke voetstappen. Levendige empathie houdt je op hetzelfde spoor: een man, strijdend tegen het onvermijdelijke, schreeuwt het uit: 'Zien jullie dan niet wat hier gebeurt?'

Ten slotte zij opgemerkt dat het logischer was geweest eerst te roepen: 'Wat is er?', en daarna: 'Godverdomme weg!', in plaats van andersom.

We hadden al het betwijfelde verhaal van de Friese PVV'er die aan huis geslagen zou zijn, het weggepeste homostel dat alleen De Telegraaf te spreken kreeg, verzonnen verkeersklachten, dit - bij de PVV is de verdenking van fabuleren nooit ver weg.

Als ik de baas was van het Journaal, dacht ik eerst, zette ik er twee speurneuzen op, al is het misschien niet meteen noodzakelijk, dacht ik later, zolang mensen alleen zichzelf overvallen en in elkaar laten slaan.

Ik kocht twee besmeerde kaiserbroodjes. Ik durfde Bosman niet te vragen of hij de overval misschien ook toevallig in scène had gezet. Straks is er niets van waar, dacht ik, pakt hij je, en dan lig je daar in de Kappellerlaan. Bosman is geen kleintje, zijn onderarmen zijn gevaarlijk dik. Hij is een judoman, judoka. Op de mat werkt hij veel met moeilijk opvoedbare kinderen.

^{Peter Middendorp is columnist van de Volkskrant.}