Leraren werken hard en hun werk vereist dat zij vaak avonden van huis zijn. Daarom is het niet goed dat de minister nu ook nog hun vrije tijd wil aantasten, betoogt docent Wim Suyderhoud.

Ik ben ruim 26 jaar leraar. Ik breng de beheersing van het Engels van uw kinderen op havo- en vwo-niveau en lever een bijdrage aan hun algemene vorming. Ik houd van mijn werk. Ik houd van de leerlingen. Ik neem voor lief dat het politieke bestuur mij relatief slecht betaalt. Ik haal mijn schouders op over al die mislukte ingrepen die de politici de afgelopen decennia in het onderwijs hebben gepleegd en doe gewoon mijn werk.

Maar het blijft onbegrijpelijk dat men mij niet in staat stelt de kwaliteit te leveren waartoe ik in staat ben. Want hoewel algemeen bekend is dat leraren hun leerlingen beter kunnen laten presteren in kleinere klassen, weigeren de politici er geld voor beschikbaar te stellen. Kwaliteit mag niets kosten.

De nieuwe wet Onderwijstijd is een variatie op dit thema. De minister van Onderwijs vindt dat het beter moet. Dat is goed. Maar beter betekent bij haar méér. Zij vindt dat er méér lesuren moeten worden gegeven voor een beter resultaat. Met hetzelfde aantal leraren. Dat is niet goed. En om het uitvoerbaar te maken, heeft ze bedacht dat de leraren tussen de zeven en tien vakantiedagen per jaar moeten inleveren. Zonder daarvoor te worden beloond.

Kwaliteitsprobleem opgelost. Wil de minister doen geloven. Over de negatieve effecten op de onderwijskwaliteit van de moeilijke kinderen die zij van het speciaal onderwijs naar het regulier onderwijs overplaatst, wordt niet gesproken.

Ik vind dat ik hard werk, maar daar ben ik niet vies van. Ik zorg dat ik al mijn leerlingen ken en laat weten dat ik hen zie. Ik houd mijn vakkennis bij. Ik maak met moderne middelen actueel lesmateriaal. Ik maak mijn klaslokaal gezellig, waardoor hard werken niet als onprettig wordt ervaren. Ik maak tijd in pauzes voor de zwakken en prikkel de talenten. Na school maak ik muziek met de liefhebbers en bereid ik de debatclub voor op wedstrijden. Op die manier verkies ik een gedeelte van mijn vrije tijd te besteden.

Als onderwijswoordvoerder Ton Elias van regeringspartij VVD zegt dat de leraar lui is, voel ik me dus niet aangesproken. Elias is na zijn studie Engels something completely different gaan doen. Als parlementslid verdient hij waarschijnlijk een ton, en niemand kan meten of hij daar voldoende voor presteert. Misschien kan hij best met wat minder toe, zoals hij vindt dat ik best met een weekje minder vakantie toekan.

Elias brengt schade toe aan mijn beroepsgroep met zijn ongefundeerde uitlatingen. Natuurlijk, elke beroepsgroep kent zijn zwakke broeders, het onderwijs niet uitgezonderd. Maar de overgrote meerderheid in mijn werkkring deelt mijn werkopvatting.

Sterker nog, ik vind dat er veel uitstekende leraren onder mijn collega's zijn, eerste- én tweedegraders. Politici als Elias voeden het wantrouwen dat de leraar zich er gemakkelijk vanaf maakt. Als leerlingen vroeg thuiskomen, bestaat al snel de indruk dat zij te weinig les krijgen. Dat het incidenten zijn die inherent zijn aan het klassikale schoolsysteem en die vroeger net zo vaak voorkwamen, zeggen zij er niet bij. Kijkt u maar eens naar de roosters van onderbouwleerlingen. Die zitten bomvol, daar kan niets meer bij.

Misschien vindt u het eveneens moeilijk te geloven dat ik voldoende arbeid lever om mijn lange vakanties te rechtvaardigen. Het verhaal dat ik 's avonds en in het weekend moet voorbereiden en corrigeren, maakt misschien een uitgekauwde indruk. Toch is het waar. Minder bekend is dat het werk vereist dat ik per jaar gemiddeld 21 avonden tot zelfs nachten van huis ben voor werkweken, diploma-uitreikingen, schoolfeesten, voorlichtingsavonden, culturele evenementen, ouderavonden en mentoractiviteiten. Ik verdien er geen ton mee, maar in de zomervakantie heb ik tenminste het gevoel dat ik word beloond met vrije tijd.

Een deel van die vrije tijd wordt mij nu door de minister ontnomen en dat ervaar ik als een aantasting van mijn persoonlijke vrijheid. Als protest zal ik morgen het werk neerleggen. En dan?

Ik vermoed dat de onrust in onderwijsland zal worden gesust met het terugdraaien van het verplichte aantal lesuren naar 1.000. Die 1.040 was toch niet uitvoerbaar, dat was politiek wisselgeld. Aangezien mijn school zoals zo vele goed georganiseerde scholen die 1.000-urennorm ruimschoots haalt, blijft er geen enkele rechtvaardiging over voor deze slechte wet. Toch vrees ik dat ze gewoon wordt uitgevoerd.

^{Wim Suyderhoud is leraar Engels te Amsterdam.}