Omdat de Nederlandse instanties weer problemen maken, denkt Laura Dekker er sterk over niet naar Nederland terug te keren.

Nu ik het einddoel van mijn reis nader, kijk ik zo af en toe terug op mijn belevenissen tijdens mijn reis en vooral ook op het jaar dat hieraan vooraf ging.

De Nederlandse overheid is niet gemakkelijk voor me geweest. Sinds mijn 13de jaar, toen ik onbedoeld in de belangstelling kwam, is mijn leven compleet overhoop gegooid door de Kinderbescherming en de Jeugdzorg. Van een fijne kindertijd werd ik door die instanties in een volwassen wereld gegooid. En die wereld was niet bepaald leuk voor mij.

Toen mijn plannen bekend werden hebben de Kinderbescherming en de Jeugdzorg van het begin af aan geprobeerd mij tegen te houden.
Al bij de eerste rechtszaak, in augustus 2009 (voor ze mij gezien of gesproken hadden), eiste de Kinderbescherming een uithuisplaatsing voor mij en dan ook nog in een gesloten inrichting! Op die manier wilden ze mij het varen beletten.

Dreiging van opsluiting
Daarna kwamen nog eens vijf rechtszaken met steeds dezelfde eis. En ik wilde alleen maar zeilen. Die vreselijke eis is gelukkig nooit ingewilligd door de rechter. Maar in dat jaar van de rechtszaken heeft de dreiging van opsluiting wel elf maanden boven mijn hoofd gehangen.

Ook waren er tijdens deze periode erg intimiderende gesprekken met medewerkers van de Kinderbescherming en de Jeugdzorg. Alles bij elkaar een angstige en traumatische ervaring. Deze verschrikkelijke herinneringen beleef ik nog vaak. Ze duren meestal uren en ik krijg mezelf er niet uit. Dat doet pijn.

Nu, nadat ik - bijna - de hele wereld ben rondgevaren, moeilijke havens heb aangedaan, gevaarlijke riffen omzeild en de zwaarste stormen doorstaan, met de volle verantwoordelijkheid voor de veiligheid voor mijzelf en mijn boot Guppy, voel ik dat de Nederlandse instanties me echt wel verkeerd hebben behandeld. Ik ben bang dat de nachtmerries daarover me waarschijnlijk mijn hele leven zullen blijven achtervolgen.

Op zee voel ik me prettig en kom ik tot rust, speciaal tijdens de lange oversteken over de Indische- en de Atlantische Oceaan.
Maar nu blijkt dat de Nederlandse instanties weer begonnen zijn met problemen te maken, denk ik er sterk over om niet meer naar Nederland terug te gaan. Daarover ga ik natuurlijk eerst eens in alle rust met mijn ouders praten, en ook over het afronden van mijn school en verdere plannen.

Tenslotte wil ik nog zeggen dat ik heel goed besef dat ik deze reis nooit had kunnen maken zonder al die geweldige fans en sponsors over de hele wereld, die ik hierbij heel hartelijk wil bedanken. Ik wil Nederland zeker niet de grond instampen, ik heb ervaren dat er ook veel goede mensen zijn. Maar ik voel dat het heel moeilijk voor me wordt om naar Nederland terug te keren.

Daarom heb ik Sint-Maarten gekozen als einddoel van mijn solo zeilreis. Sorry, voor alle Nederlandse fans, wat zou het een feest zijn geweest als ik Hoek van Holland of IJmuiden was binnengelopen. Wie weet, komt het er ooit nog van.

^{Laura Dekker is 16 jaar en voltooit zaterdag haar zeilreis rond de wereld.}