Over de Sportman van het Jaar brak een discussie uit. Over de politicus van het jaar niet. Ten onrechte, vindt Peter de Waard.

Veertig jaar geleden was Joseph Luns de populairste politicus, gevolgd door boer Koekoek. De overeenkomst was dat je om allebei kon lachen. Luns was een minister met een grote neus die een keer tegen de Amerikaanse minister zei 'dat de papoea's op Nieuw-Guinea alle infiltranten opaten behalve de katholieken onder hen omdat die op vrijdag alleen vissers aten'. Koekoek was een rare kwibus die geen enkele verandering wilde. 'Kweet nie wat het is, maar ik ben er teugen', zei hij dan in de Kamer met zijn bekende accent.

In die tijd werden nog geen echte verkiezingen gehouden voor de politicus van het jaar of persoon van het jaar. Tegenwoordig vinden aan het einde van het jaar zoveel verkiezingen plaats dat een beetje mediagenieke politicus in twee weken een hele trofeeënkast kan vullen.

Emile Roemer werd maandag in Eén Vandaag gekozen tot politicus van het jaar, nadat hij ook door jongeren tot politicus van het jaar wasuitgeroepen en HP/De Tijd hem tot 'Nederlander van het Jaar' had gebombardeerd. Zondag werd hij met een verschil van 1 procentpunt achter Rutte runner-up in de verkiezingen van de pers.

Koffie bij Loretta Schrijver
Over de verkiezing van een turnkampioen als Sportman van het Jaar brak meteen een debat uit, omdat niet voor de beste maar populairste sporter was gekozen. Gek genoeg is er geen wanklank over de keuze voor politicus van het jaar. Roemer voelt zich net zo goed thuis op de koffie bij Loretta Schrijver in de ochtend als 's avonds laat bij Paul Witteman. Bolkestein zou op hem stemmen als hij links zou zijn en bij de PVV-achterban scoort hij hoger dan Rutte. Hij spreekt heldere taal, lacht vrolijk en bewijst dat links niet zuur hoeft te zijn.

In een crisisjaar misstaat heldere taal noch een vrolijke lach. Maar in dit geval blijkt presentatie belangrijker te zijn dan inhoud. Roemer is vooral overal tegen. Als de SP had geregeerd had Nederland geen cent besteed aan het redden van de eurozone. Ook zei Roemer voluit nee tegen bijna alle bezuinigingen en wil hij de loonmatiging laten varen. In een regering met Roemer zou Nederland het Griekse model omarmen, terwijl het tegelijkertijd de eurozone zou opblazen.

Dat Jolanda Sap van GroenLinks en Job Cohen van de PvdA ook als oppositiepartij verantwoordelijkheid willen dragen, komt hen duur te staan. Ze hebben het kabinet bijvoorbeeld gesteund met het redden van de eurozone omdat ze overtuigd zijn dat Nederland zich anders in een economische afgrond zou storten en de rest van Europa zou meenemen. Het maatschappelijk belang weegt bij hen misschien wat zwaarder dan een trofee aan het einde van het jaar. Die keuze is minder makkelijk in één zin - en met een vrolijke lach - uit te leggen bij Loretta Schrijver.

^{Peter de Waard is redacteur van de Volkskrant.
Reageren? p.dewaard@volkskrant.nl}