In onze relatie met Zuid-Amerika moet de historische, culturele en ideologische verbondenheid tot uitdrukking komen. Dat vindt Kathleen Ferrier van het CDA.

'Wow! Brazil is big', schijnt de voormalige president van de Verenigde Staten George W. Bush eens te hebben uitgeroepen toen de toenmalige Braziliaanse president Lula da Silva hem een kaart van Zuid-Amerika liet zien. Brazilië is inderdaad groot, en dat geldt ook voor Argentinië, en voor Chili, Colombia, Venezuela en Mexico. Latijns-Amerika telt meer dan 600 miljoen inwoners en heeft een gezamenlijke economie ter grootte van die van China. De Nederlandse regering lijkt dit nu ook te beseffen en heeft onlangs haar visie op de relaties tussen Nederland en het Latijns-Amerikaanse continent naar de Tweede Kamer gestuurd. Hierover zal op 20 december worden gedebatteerd. Ik pleit ervoor eens echt werk te maken van onze relaties met Latijns-Amerika en in te zetten op een gemeenschap van gedeelde waarden.

De economische groeicijfers van Brazilië, Mexico, Chili en Argentinië zijn indrukwekkend. Deze landen hebben zich na alle problemen van de laatste eeuw van ontwikkelingsniveau ontwikkeld naar middeninkomenslanden. Latijns-Amerika is enorm rijk aan grondstoffen, een grote wereldspeler op het gebied van voedselproductie en heeft grote strategische voorraden aan olie en gas, vooral Venezuela en Brazilië. Niet onbelangrijk, nu we zien dat in die andere regio die rijk is aan olie en gas, de situatie zeer onrustig is door instabiliteit en een voortdurende dreiging van een escalatie van de situatie in Iran.

Brazilië ziet dit ook en handelt, mede daarom, dan ook terecht steeds meer als een wereldmacht. De zevende economie ter wereld is actief lid van de G20 en heeft de wens uitgesproken om permanent lid van de VN-veiligheidsraad te worden. De economische stabiliteit en voorspoed zijn fundamentele geopolitieke redenen om hoog in te zetten en te investeren in de relaties met Latijns-Amerika.

Winst
Dat de Nederlandse regering de economische potentie van Latijns-Amerika nu ook duidelijk inziet, is dus winst. Om dit kracht bij te zetten, worden meteen maar de ambassades in de op dit moment economisch minder interessante landen - Ecuador, Uruguay, Bolivia, Nicaragua en Guatemala - dit jaar gesloten, maar wordt een nieuwe ambassade geopend in Panama en komen er extra consulaten in Brazilië om de economische diplomatie te versterken.

Daarnaast zet de regering in op bestrijding van (drugs)criminaliteit rond de Caribische regio. Nederland voegt zich met deze strategie achteraan in de rij met China en India die de potentie van dit continent al veel langer inzien.

Dat ondervond ook Suriname, dat in november een Chinese delegatie ontving. Als blijk van de Chinees-Surinaamse betrekkingen kreeg het Surinaamse parlement prompt geheel nieuw meubilair van de Chinese delegatie cadeau, maar niet voordat de delegatieleider aangaf 'dat ze erg onder de indruk waren' van het Surinaamse oerwoud, dat ze vanuit het vliegtuig hadden gezien.

Ik pleit ervoor dat Nederland en de EU geen 'Chinese politiek' gaan bedrijven in Latijns-Amerika. De regering moet niet louter zijn gericht op economische voordelen in de relaties met Latijns-Amerika. Onze gedeelde geschiedenis, culturele banden, normen en waarden en ideologische verbondenheid moeten duidelijker tot uitdrukking komen in de banden die wij willen onderhouden met Latijns-Amerika.

Bredere relatie
We hebben elkaar veel meer te bieden. Dat Nederland actief op zoek gaat naar economische mogelijkheden in Latijns-Amerika juich ik toe, maar om een structureel geopolitiek partnerschap op te bouwen binnen een gemeenschap van gedeelde waarden moet worden geïnvesteerd in een veel bredere relatie. Dat gaat niet vanzelf door alleen oog te hebben voor grondstoffen, voedsel en afzetmarkten voor onze eigen producten.

Nederlandse kennis kan helpen de potentie van Latijns-Amerika tot verdere ontwikkeling brengen en kan bijdragen aan oplossingen op het terrein van voedsel en water. Laten we daarbij niet vergeten dat Nederland ook vanuit Europees perspectief een bijzondere rol kan spelen. Nederland heeft zich in de tijd van de dictatoriale regimes van onder anderen Videla en Pinochet, geschaard aan de zijde van de bevolking en gastvrijheid geboden aan politieke vluchtelingen.

In een multipolaire wereld, met een sterk opkomend Azië, is Latijns- Amerika door gedeelde normen en waarden een natuurlijke bondgenoot voor Europa en zeker voor Nederland.

^{Kathleen Ferrier is CDA-Tweede Kamerlid.}