Uitsluiting van en zelfgekozen segregatie door minderheden, hoewel niet in strijd met de wet, is debet aan maatschappelijke problemen. Veel Turks-Nederlandse jongeren kampen met taalachterstanden en hebben een gebrekkige maatschappelijke betrokkenheid en bekendheid met de rest van de samenleving. Dat stellen Ali Yazgili en Zihni Özdil.

In haar artikel 'Wat is er mis met Turkse shoarmazaakjes, bakkerijen en belzaakjes?' reageert Shantie Ramlal-Jagmohansingh op een aantal opiniestukken, waarvan de laatste een coproductie is van ondergetekenden.

Om maar meteen haar hoofdvraag te beginnen. Hoewel wij nergens beweren dat er iets mis zou zijn met de Turkse bedrijvigheid in Nederland, doet Ramlal-Jagmohansingh, verwijzend naar een eerder stuk van Özdil, anders suggereren. In zijn artikel 'Voor jonge Turken doet Nederland er niet toe (Volkskrant, 7 november 2011)', stelt Özdil:
'Dat de bedrijvigheid van veel Turks-Nederlandse ondernemers - shoarmazaakjes, semicriminele belhuizen en bakkerijen in zwarte wijken - zou bijdragen aan integratie is op zijn zachtst gezegd twijfelachtig'.

Een stelling die hoewel onbedoeld, door Ramlal-Jagmohansingh wordt bevestigd met haar constatering dat 'deze winkels beweging brengen in achterstandswijken.' Inderdaad, in wijken waarin etnische minderheden oververtegenwoordigd zijn en nauwelijks nog autochtone blanke Nederlanders wonen. Met andere woorden, bedrijvigheid an sich is geen graadmeter voor integratie. Je kunt bijvoorbeeld net zo goed integreren als ongeletterde voetbalhooligan.
Voor Ramlal-Jagmohansingh  is met een statische maatschappij waarin kinderen van arbeidsmigranten zich aan de sociaaleconomische onderkant bevinden en gescheiden in achterstandswijken wonen en werken niets mis. 'Zolang ze maar belasting betalen en de wet niet overtreden', aldus de auteur.

Onverhuld pleidooi
Hiermee verwordt haar opiniestuk tot een onverhuld pleidooi voor segregatie. Zolang minderheden maar geen overlast geven aan de ontvangende samenleving en andersom, mogen groepen zich af zonderen en hoeven zij niet te participeren aan de samenleving. Dit ondoordachte argument werd ook gebruikt door voorstanders van de apartheid in Zuid-Afrika en ook in het gesegregeerde Amerika: 'Separate but equal', was het oordeel van de Amerikaanse rechter in 1890. Enig historisch besef laat echter zien dat de papieren, juridische, werkelijkheid niet altijd zijn weerslag vindt in maatschappelijke zin.

Ramlal-Jagmohansingh  rechtvaardigt de introversie van Turkse-Nederlanders door te verwijzen naar de toverwereld van Harry Potter en de lifestyle van Britten die vintage-feesten bezoeken en ervoor kiezen in een 'droomwereld' te leven. Ze veroorzaken immers geen overlast. Daarnaast stelt ze de 'weinig kritische houding en de oogkleppen van bankiers, sommige wetenschappers en politici' gelijk aan het naar binnen gerichte bestaan van de meeste Turkse Nederlanders. Wellicht is het ons ontgaan, maar Diederik Stapel, Goldman Sachs en de vintage-event bezoekers vormen geen significante etnische minderheid. Er is geen Britse gedoogpartij die vintage-event ideologie wegzet als gevaarlijk en de vintage-vrouwen als oorzaak van alle sociaaleconomische problemen in Engeland. Wij hebben nog geen kennis genomen van angstbeelden tegen de 'vintageiering' van de maatschappij en ook pleidooien voor een vintagevodden-taks zijn ons ontgaan.

Uitsluiting van - en zelfgekozen segregatie door minderheden, hoewel niet in strijd met de wet, is debet aan maatschappelijke problemen. Veel Turks-Nederlandse jongeren kampen met taalachterstanden en hebben een gebrekkige maatschappelijke betrokkenheid - en vooral bekendheid - met de rest van de samenleving. In tegenstelling tot  Ramlal-Jagmohansinghs suggestie dat het zou gaan om 'een beeld dat geschetst wordt', betreft het hier goed gedocumenteerde feiten. Wellicht kan ze kennis nemen van verschillende onderzoeken van het SCP, CBS, alsook rapporten van FORUM het Instituut voor Multiculturele Studies. Juist nu, wanneer middels rechts-populistische politiek minderheden met een islamitische achtergrond worden  neergezet als 'de ander' is het des te urgenter dat Turkse Nederlanders beseffen dat de mouwen opgestroopt dienen te worden om - samen met anderen -  een inclusieve samenleving te creëren.

Obscuur en marginaal groepje Britten
Door allereerst de vergelijking te trekken met een obscuur en marginaal groepje Britten, om hieruit vervolgens te distilleren dat Turkse Nederlanders zich moeten kunnen afwenden van de samenleving waarin zij leven, etaleert Ramlal-Jagmohansingh  haar wereldvreemdheid. We zouden het niet geloven als het niet gedrukt stond.

Ter informatie, Turkse Nederlanders zijn geen vreemde hemellichamen. Zij wonen en leven in Nederland, maar missen door hun primaire focus op het land van hun ouders of grootouders, de sociale, maatschappelijke en culturele binding met Nederland. Dit uit zich onder meer in de eerdergenoemde taalachterstanden en de achterblijvende sociaaleconomische en maatschappelijke mobiliteit. Dit zijn reële problemen waar geen toverdrank uit de Harry Potter-reeks een wonderbaarlijke genezing voor kan bieden.

<sup>Ali Yazgili is werkzaam bij het Turkije Instituut in Den Haag.
Zihni Özdil is docent en promovendus maatschappijgeschiedenis aan de Erasmus Universiteit Rotterdam.

Zij schreven dit stuk op persoonlijk titel.</sup>