Ouders verwaarlozen de schoolcarrière van hun kind, vindt juf Marja van Bijsterveldt. School is geen opbergplek voor kinderen. Dat stelt Volkskrant-columnist Toine Heijmans.

Schaamte overviel me, afgelopen week. Daar lag mijn vaderschap ineens aan diggelen terwijl ik in de overtuiging was dat ik het best aardig deed, tot nog toe. Ik hoor de kinderen in elk geval niet klagen als ik ze aan de telefoon heb om te vertellen dat het laat wordt op kantoor, of als ik ze skype vanuit een belegerd hotel in Caïro en uitleg dat ik ze niet naar school kan brengen. Ik maak alles goed op vrijdag, de heilige papadag, en bovendien hoeven ze bij mij nooit lang te zeuren om snoep.

Toch ben ik een slechte vader.

Afgelopen week vroeg meester Jan van groep vier of ik kon helpen in de klas van mijn oudste zoon. Ze gingen papierscheppen en aardappelstempels maken, en om de chaos enigszins te beperken was hulp geboden. Ik zei nee. Ik had het druk met mijn carrière, er moest iets af op kantoor en een gestresste vader aardappelstempels laten maken leek me geen goed idee.

Sorry zoon, sorry meester Jan. Ik zat fout.

De ochtend na mijn brute daad kreeg ik straf: op zowel de voorpagina van de krant als op de radio werd ik gekapitteld door de CDA-minister van Onderwijs, juf Marja van Bijsterveldt, die vertelde dat ouders de schoolcarrière van hun kind verwaarlozen. Ze moeten meer helpen, meer voorlezen, meer papier scheppen en de school niet langer als een opbergplek voor kinderen zien terwijl ze zelf relaxen bij de koffieautomaat op de zaak.

Dat kwam hard aan. Zelf had ik de indruk dat het juist wat veel werd, de aandacht van ouders voor de 'schoolloopbaan' van hun kind. Op school zie ik tijgermoeders en tijgervaders die hun kroost elke ochtend tot in het klaslokaal begeleiden en er het liefst de hele dag zouden blijven helpen met het afnemen van kleutertoetsen en Cito-gecertificeerde dictees. Ik geloofde zelfs dat ouders nooit eerder in de geschiedenis zoveel bezig waren met hun kroost, als nu. Om de bemoeizucht van de ouders wat te temmen, heeft mijn school sinds kort een schoolbel geïnstalleerd, die het de meesters en juffen eenvoudiger maakt de aan hun kind klittende vaders en moeders te verwijderen.

Het Sociaal en Cultureel Planbureau rapporteerde in het Gezinsrapport 2011 dat kinderen twee keer zoveel aandacht van hun werkende ouders krijgen als in 1980. Maar juf Marja is minister, dus die zal het wel beter weten. Als het Nederlandse onderwijs definitief ten gronde gaat, is dat vooral te wijten aan de ouders. Dat heeft niets te maken met politici die (volgens een ander, net verschenen SCP-rapport, Overheid en onderwijsbestel) een zootje hebben gemaakt van het onderwijsbeleid. Die zich geen raad weten met witte en zwarte scholen, met de ouderwetse verzuilde onderwijswet, die de juffen en meesters aan hun lot overlaten, die willen dat vaders en moeders heel hard werken voor de Nederlandse economie en tegelijk de kinderopvang onbetaalbaar maken. Die meedogenloos bezuinigen op speciaal onderwijs - juf Marja voorop.

Ik had ook de indruk dat de tijd voorbij was dat de dominee bepaalde hoe ik mijn kinderen moet opvoeden, maar ook dat zie ik verkeerd. Sorry.

Heel voorzichtig vertelde de minister in een interview dat het probleem vooral speelt bij ouders uit 'een cultuur' waar ze de school als 'iets hoogs zien'. Ze bedoelt waarschijnlijk de Turkse en de Marokkaanse ouders maar ze zegt het niet, omdat CDA-politici als juf Marja zich geen raad weten met Turken en Marokkanen. Op de radio vertelde een schooldirecteur over het nut van 'gespreksarrangementen' met ouders; een woord waar meester Jan een rode streep door zou halen, omdat het wollig is en niet bestaat. Het onderwijs zakt weg in wolligheid en de ouders hebben het gedaan.

De minister heeft aangekondigd scholen langs te gaan om haar nieuwe filosofie te prediken. Ik vrees de dag dat ze mijn school bezoekt. Ze zal me hard op de schouder tikken, me op mijn fouten wijzen en me dwingen een contract met de school te ondertekenen waarin ik plechtig verklaar elke avond drie psalmen voor te lezen aan mijn kinderen.

Ik heb het verdiend.

^{Toine Heijmans is columnist van de Volkskrant.}