'De trein, het perron en de app'

vk column Het leed of juist plezier dat reizen met de trein heet. Volkskrant-redacteur Robert Giebels schreef er een boek over dat onlangs uitkwam. Op vk.nl columns en korte fragmenten uit 'Onze excuses voor het ongemak'.

De NS heeft iets ongelooflijks bedacht. Iets waar elke treinforens met een smartphone heel blij van wordt. Ze gaan hun NS-treinapp flink verbeteren. Hoe? Dat hebben ze een treinreiziger gevraagd. Dat ben ik. Althans, een meneer hoog in de NS-hiërarchie heeft me verteld dat de manier waarop de NS zijn app gaat uitbreiden sterk lijkt op wat ik in een treinforensenboek vriendelijk, opbouwend en niet klagerig adviseer.

Het is avond op station Den Bosch en opeens besef ik hoe de NS zijn app kan verbeteren. Mijn aansluitende trein komt aan op een heel ander perron dan normaal. Maar wel ruim op tijd. Iedereen loopt de trappen omhoog naar de brede overgang  en weer naar beneden naar het zojuist omgeroepen perron. Omdat we wel weten dat onze trein hier zal stoppen maar niet hoe - per slot is dit een ander perron - blijft iedereen in de buurt van de trappen waar ze vanaf komen. Net stonden ze nog verspreid over het hele gebruikelijke aankomstperron. Nu staat alles op een kluitje te benadrukken met hoeveel mensen we eigenlijk zijn. Ik schat een man of 150. De trein schuift binnen en ze besluiten zich alle 150 door dezelfde treindeur te wurmen.

Binnen no time zitten de achterste wagons zo vol als een Japanse metro in de spits. Hoewel de grote wijzer naar de vertrektijd zwiept, neem ik het risico en loop naar de verre voorkant van de trein. Lopen, niet rennen. Rennen is een mentale nederlaag. Ik neem me voor in de eerste de beste deur te springen zodra ik een fluitje hoor. En wat blijkt: ik kom in vrijwel lege coupés terecht. Waar is iedereen? In de achterste wagons, dus.

Ik kijk het perron langs en zie om de zoveel meter een bordje met een letter. Die hangen eigenlijk op heel veel perrons. Als de NS nou eens zou kunnen aangeven tussen welke letters deze onevenwichtige trein was komen te liggen, dan waren we verspreid ingestapt. Maar hoe kondig je dat aan als NS zijnde? Nou, met die smartphone-app dus.

Wat de NS via z'n app aan de klant kan vertellen is eindeloos: hoe lang is mijn aankomende trein? Hoe ver rolt-ie door op het perron waar ik nu sta? Is het een dubbeldekker of niet? Zitten er tafeltjes in? Wifi? Railcatering? Wc's? Waar zit de eerste klas? Enzovoorts.

De NS-hotshot die ik sprak, glimlachte. Het gaat veel verder. Op de meter nauwkeurig weet de NS waar je op welk perron staat. Op je schermpje zie je een plattegrond van je aankomende trein. Met kleurtjes zie je waar het druk is in die trein en waar niet. En vooral: waar jij straks naast je trein zal staan. 'Jaja', zei de NS-meneer alsof ik daaraan twijfelde, 'wij houden van onze klanten.'

Het boek van Robert Giebels, 'Onze excuses voor het ongemak' is hier te bestellen.