Reizen met de trein: 'Weke billen'

Het leed of juist plezier dat reizen met de trein heet. Volkskrant-redacteur Robert Giebels schreef er een boek over dat vorige week uitkwam. Op vk.nl korte fragmenten uit 'Onze excuses voor het ongemak'.

Het is half zes 's avonds en ik sta op de trein van 17 uur 39 te wachten. Op het perronbord is die trein eerst gewoon op tijd. Dan heeft hij vijf minuten vertraging. Dan verandert de '+ 5 minuten' in '+ 10 minuten' en vervolgens in '+ 20 minuten'. Heel eventjes staat er '+ 30 minuten'.

Ik knipper met mijn ogen en ik sta opeens op de trein van 18 uur 09 te wachten. Die komt feilloos op tijd. En ook zo fijn: hij loopt niet mee in de statistiek als een half uur vertraagde trein.

Doordat er twee keer zo veel mensen op het perron staan zit de trein van 18.09 uur, ramvol. Ik ga in de eerste klas zitten, maar dat zit helemaal niet fijn, want ik heb een tweedeklasabonnement. Ik kan niets lezen, ik kan zelfs niet naar buiten kijken, want ik moet in de gaten houden of er een conducteur komt. Hoewel de kans daarop klein is, want dan moet hij een wagon of vijf door de mensenmassa in het gangpad van de tweede klas tijgeren.

Ik moet van mezelf een verhaal repeteren voor als die conducteur toch komt. Ook dat leidt enorm af. Dat verhaal moet ik straks zo vertellen dat ik niet als de risee van de coupé mijn reis moet voortzetten. Vermoeiend, die eerste klas.

Bij het eerste station waar de trein stopt, wurm ik me naar een zitplaats in de tweede. Naast me zit iemand op de leuning van mijn stoel aan de kant van het gangpad. Geen fraai gezicht: weke billen die over de armsteun in mijn territoir hangen.