vk column Het leed of juist plezier dat reizen met de trein heet. Volkskrant-redacteur Robert Giebels schreef er een boek over dat deze week uitkwam. Op vk.nl de komende weken korte fragmenten uit 'Onze excuses voor het ongemak'.

Wachtaquarium
Alles staat stil. 'Let op omroepbericht', staat op alle perronborden. In de stilstaande treinen zou ook iets kunnen worden omgeroepen, dus reizigers springen in en uit de treinen. Dan kraakt een speaker. Hij hangt heel hoog: de lange mededeling is onverstaanbaar. Ik hoor alleen 'niet' en 'herhaling'.

Die is ook niet te horen, want iedereen roept door elkaar: 'Wat zegt-ie nou?' en 'Stil nou!' en 'Zei hij nou tien uur dertig of dertien uur dertig?'en 'Dit gelóóf je toch niet!' en 'Wat ís dit?' en 'Wat moet ik hiermee?' - enzovoorts.

Een station verderop krijg ik de onverwachte kans om van een stoptrein over te stappen op een vertraagde intercity. Ik probeer beleefd in het lage tempo van de uitstappers mee te gaan. Maar kom uit bij een glazen wachthok midden op het perron.

Ik moet nu snel gokken wat de snelste weg is om dat wachtaquarium heen. Ik gok verkeerd en de deuren van de intercity gaan dicht.
Wacht, daar staat een corpulente conductrice bij de enige deur die nog open is. Ik ren erheen en dat had ik me nou zo voorgenomen nooit meer te doen. Helemaal omdat het tevergeefs is. De dikke dame wacht tot ik er bijna ben, moedigt me aan, stapt dan snel de trein in en laat de deuren vlak voor mijn neus sluiten. Haar timing is even onberispelijk als kwaadaardig.

_{Robert Giebels is redacteur van de Volkskrant.}