Waarom houden progressieve politici zich niet met echte problemen bezig en maken ze zich ondertussen belachelijk met stekkerdozen. Dat schrijft Dennis van den Berg. 'Voor verandering hoef ik niet bij de babyboomers te zijn.'

Daar staat ze dan. De leider van de partij waaraan ik mijn geëngageerde stem gegeven heb. De vinger begerig om het knopje van de sprekersmicrofoon, zichtbaar voorgenietend van het moment, als een basisschooljongen die op het punt staat een vies mopje te vertellen. Verheugd draait ze zich om en krijgt van Ineke van Gent, die bij de overhandiging een stralende lach van voorpret de Kamer instuurt, een zwarte stekkerdoos. Het toneelstukje begint. Tenen krommen. Ze opent haar monoloog met een ergerlijke en misplaatste feministische noot: 'als vrouw' zou ze Wilders wel even laten zien hoe een stekker werkt.

Vervolgens smeekt zij dan, in naam van de oppositie, de gedoger om hulp. Wil hij even doen waartoe de oppositie blijkbaar niet in staat is: dit kabinet van de stilstand pijn doen. Ze faalt, Wilders maakt haar belachelijk en het gehele klasje in de kamer lacht om het mislukte mopje. Dit is dan het geluid van progressief Nederland, het gemankeerde ritme van de verandering.

Frustratie. Heel veel frustratie
Ik gaf hen mijn stem, omdat ik me zorgen maak. Niet om mezelf, nee, daarvoor gaat het me veel te goed. Maar om de wereld. Armoede, honger, oorlog, financiële crisis, economische crisis, klimaatcrisis, biodiversiteitscrisis, vergrijzing, staatsschuld, integratie. De hele riedel. Ik wil daar wat mee, maar weet niet wat. Te complex, te groot, en het lijkt de meesten ook te weinig te interesseren. Het draait om andere zaken. Nederland veert pas op als Steve Jobs sterft, de NS plaszakken introduceert of wanneer parlementariërs elkaar vragen 'normaal te doen' en voor 'bedrijfspoedel' uitmaken.  Ja dan stroomt het maaiveld vol met verontruste burgers. Verontruste Poedelliefhebbers!

Frustratie. Heel veel frustratie
Soms probeer ik het. Het grote geheel te overzien. Te pleiten voor verandering. Daarvoor hoef ik bij de babyboomers niet te zijn. Het deel van hen dat luisteren wil, leeft op een dieet van mottenballenshakes en ziet kapitalisme als de wortel aller kwaad. Het andere deel lacht je gemoedelijk toe. Idealen, ja ach. Idealen waren iets van de jaren '60. Iets van stoffige zolderkamers en Bob Dylan. Maar ja, al die idealen zijn weggeblazen in de wind.

Mijn eigen generatie, of alles van veertig jaar en jonger, is vooral geconsumeerd door welvaart. Het geluk is aan onze zijde. Wij zijn de generatie van groei, van voorspoed, van Playstation, van internet en markt. Voor de meesten is dat genoeg (en geef ze eens ongelijk!).

Een kleiner deel, deelt mijn zorgen maar weet niet hoe, weet niet wat, weet niet waar te beginnen. Dus klampen wij ons vast aan strohalmen. 'Yes we can' dreunden we mee via youtube, 'yes we Cohen' hoopten we later, en nu deinzen we op voor een onbekende Marokkaanse acteur met een 'fucking gouden kalf'. Maar tot iets echt substantieels komen we niet. We doen te weinig. Ik doe te weinig. En dat is -

frustrerend. Heel fucking frustrerend.

^{Dennis van den Berg (1984) is onderzoeker bij de Hogeschool van Amsterdam. Samen met een aantal anderen heeft hij het platform Nieuwe Leiders opgericht.}