Ik droop af uit teleurstelling over de ‘bobo’s’

Hidde Kabalt die samen met Wijnand Duyvendak en anderen het blad Bluf! maakte, betwijfelt of Duyvendak werkelijk veranderd is: ‘Je denkt kennelijk nog altijd dat de wereld om jou draait.’..

Beste Wijnand, wat is dat voor iets vreemds wat je nu van me verlangt? Je wilt dat ik verantwoording afleg over mijn daden in de jaren tachtig? Ik neem tenminste aan dat je ook op mij doelt, aangezien ik destijds samen met jou en vele anderen wekelijks het blad Bluf! maakte en meedraaide in het actiewezen. Misschien doel je wel op veel radicalere groepen, zoals Onkruit. Dan hoef ik me niet aangesproken te voelen, want vergeleken met wat die jongens uithaalden was ik maar een braaf meelopertje.

Je oproep is dermate onduidelijk dat ik me er ongemakkelijk bij voel. Niet reageren zet me in de hoek van de lafaards, die nu hun mond houden uit angst voor hun maatschappelijke positie. Wel reageren betekent wellicht dat ik mezelf voor schut zet. Ik heb immers slechts een heel klein rolletje vervuld, zowel bij Bluf! als bij de acties. Bij Bluf! was ik niet echt lid van de redactie, maar leefde me uit in de doka en bewaakte de financiën. Dat allemaal omdat ik achter de idealen van Bluf! stond. Zo nu en dan schreef ik een artikel.

Je bent niet meer de Wijnand van destijds, begrijp ik, en je kijkt nu heel anders aan tegen de door ons gevoerde acties. Je beweert nu ook dat je niet wist wat de gevolgen waren van het publiceren van namen en privégegevens. Eerlijk gezegd betwijfel ik dat: was het niet de gewoonte dat actiegroepen ons een persberichtje stuurden nadat ze een actie hadden uitgevoerd? En publiceerde Bluf! dat vervolgens niet? Het zou interessant zijn om na te zoeken of er ooit zo’n artikeltje is geplaatst. Ik kan me niet voorstellen dat zoiets aan je aandacht ontsnapt zou zijn. Ik heb ook zo mijn twijfels over die verandering bij jou. Wat in mijn ogen namelijk nog precies hetzelfde is gebleven, is dat je kennelijk nog altijd denkt dat de wereld om jou draait.

Omdat bij jou nu pas de schellen van de ogen zijn gevallen, moet daarom nu iedereen die in die jaren actief was verantwoording gaan afleggen? Weet je hoe ik dat verleden destijds heb verwerkt? Door teleurgesteld af te druipen. Niet omdat ik niet meer geloofde in de idealen. Maar omdat ik zo teleurgesteld was in de ‘bobo’s’ die de dienst uitmaakten. Waar geen discussie mee te voeren viel, zodat ik mijn geloof verloor in een wereld waarin het er werkelijk anders aan toe zou kunnen gaan. En daarin was ik bepaald niet de enige.

Er liepen, vooral in de kraakbeweging, nogal wat types rond zonder werkelijkheidszin of verantwoordelijkheidsgevoel. In dat geheel waren de mensen die meewerkten aan Bluf! brave figuren, die niet echt tot de harde kern behoorden. Slechts die kern genoot het aanzien wat er zo lekker bij hoort als je in het centrum van de macht staat. Als je op hen doelt bij je oproep, dan kan ik me er nog iets bij voorstellen. Al denk ik dat het vergeefse moeite is: ook zij zullen niet echt veranderd zijn.

Wat me enorm stoort in alle verslaggeving naar aanleiding van jouw terugtreden als Kamerlid, is het beeld dat nu geschetst wordt van het actiewezen in de jaren tachtig. Alsof iedereen zomaar de grenzen van de wet overschreed. Ik vind dat daarmee de waarheid onrecht wordt gedaan. Er gebeurde enorm veel goeds in die jaren. Veel mensen trokken zich het onrecht aan, bijvoorbeeld op het gebied van wonen, milieu, de derde wereld of de wapenwedloop. Zo ontstonden de kraakbeweging, de vredesbeweging en de solidariteitsbeweging. Binnen die bewegingen werd veel gediscussieerd over basisdemocratie, over het wel of geen geweld gebruiken. Bluf! wilde een breed forum zijn voor dergelijke discussies. Daarin was ruimte voor allerlei standpunten, en dat sprak mij enorm aan. Nergens in Nederland bestond iets vergelijkbaars.

Er ontstonden binnen de actiebewegingen ook diverse initiatieven, eigen bedrijfjes werden opgericht, brigades vertrokken naar Nicaragua, enzovoort. Ook daaraan besteedde Bluf! ruimschoots aandacht. Helaas bestond er bij de redactie toch eenzelfde sensatiezucht als bij veel gevestigde media, waardoor de gewelddadige acties altijd meer aandacht kregen.

Dat ik bij Bluf! bleef werken en actief bleef in mijn basisgroep tegen kernenergie en kernwapens betekende niet dat ik ook alle acties onderschreef. Of dat ik het eens was met alles wat er in Bluf! geschreven werd. Een medewerker van de Volkskrant zal ook niet alles onderschrijven wat er door de (hoofd)redactie aan standpunten wordt ingenomen. Maar zodra die standpunten te vaak en te ver van je eigen mening staan rest er slechts één ding: kappen en wegwezen!