Afscheid

Maandagochtend om 11 uur namen we afscheid. Jur wilde daarna nog één keer naar Metamorfosen van Richard Strauss en Verklärte Nacht van Arnold Schönberg luisteren....

Jur (1945-2007) was een klasgenoot van mij op de hbs en is altijd een dierbare vriend gebleven. In de Nederlandse muziekwereld nam hij een belangrijke plaats in omdat hij in 1970 het Ricciotti-ensemble oprichtte, een straatorkest dat speelt waar je geen orkest verwacht, buiten in het park, bij de receptie van een verpleeghuis of in een warenhuis. Daarmee bereiken de musici publieksgroepen die nimmer een concertgebouw binnengaan. Het orkest bestaat uit jonge, bevlogen musici die plaats maken voor anderen wanneer ze hun definitieve bestemming in de muziek hebben gevonden.

Jur was de man achter het orkest, hij regelde alles, ook de buitenlandse tournees, hij kookte voor veertig man, hij vulde desnoods uit eigen zak de financiële tekorten aan en beschouwde al ‘zijn’ musici als leden van dezelfde muzikale familie. Nederlandse componisten vroeg hij speciaal voor ‘Ricciotti’ te schrijven. In de eerste jaren stond er zelfs een korte compositie van mij op het repertoire: Gracia, geschreven voor mijn gelijknamige dochter.

Het werk werd te zwaar voor Jur alleen, de club kreeg een professioneel dagelijks bestuur, maar op de achtergrond bleef hij actief en tot op de dag van vandaag staat ‘zijn’ bureau op het kantoor van het ensemble in Amsterdam. Jur was zeer geliefd, ik heb geen mens gekend die zo weinig aan zichzelf dacht maar alles deed voor zijn musici en de muziek. Er is een prijs naar hem genoemd, de Jur Naessens-prijs voor jong talent, die iedere twee jaar wordt uitgereikt, voortaan zonder de aanwezigheid van de naamgever. De liefde voor Metamorfosen van Strauss heb ik van hem: hij deed me de cd cadeau toen hij vorig jaar tot zijn verbijstering merkte dat ik het stuk niet kende.

Ik neem ook afscheid van u, gewaardeerde lezers. Het bedenken en schrijven van deze rubriek kostte me veel tijd. Ik ben een gepassioneerd liefhebber van muziek maar geen professional. Juist dat element van mijn column, zo bleek, werd door u gewaardeerd. Ik dank u voor de reacties en verontschuldig me voor een enkele fout. Gemiddeld twee ochtenden per week zat ik voor het raam dat uitzicht biedt op de rivier en beschreef wat bij me opkwam tijdens het luisteren naar onsterfelijke muziek. Het was heerlijk werk, maar die tijd heb ik nodig voor mijn veeleisende baan bij de televisie. Ik heb de hoofdredacteur en de kunstredactie bedankt voor de gelegenheid die de krant me gedurende zes jaren heeft geboden om mijn persoonlijke ervaringen met klassieke muziek te publiceren.

Jur Naessens las ze graag.