Kabouter Rutger Hauer klopt op het autoraam

De Vlaamse schrijfster Annelies Verbeke volgt eigenzinnig haar weg. Na haar veelgeprezen debuutroman Slaap! en de iets minder positief ontvangen roman Reus is er nu een verhalenbundel Groener gras....

Met deze nieuwe bundel laat Verbeke zien dat er geen enkele reden is om het korte verhaal te schuwen, integendeel, het korte verhaal past haar als een handschoen. Het lijkt zelfs de ideale vorm voor haar aanstekelijke fantasie en haar gevoel voor het absurde.

De vijftien verhalen, waarvan een paar al eerder zijn gepubliceerd, gaan in de kern allemaal over verliezen en winnen – daar laten de ondertitels geen misverstand over bestaan.

In ‘Liefde, hoop en dwergen’, waarin iemand verliest omdat zij de liefde niet heeft, verlaat Laetitia haar man omdat ze hem voor wil zijn: ‘Ze wilde er niet aan denken dat alleen verliezers de eer aan zichzelf hielden.’ Als ze met haar auto op de vluchtstrook staat, klopt er een kabouter op het raam. Bij Annelies Verbeke is zoiets helemaal niet vreemd, ook niet als de kabouter een dwerg blijkt te zijn die Rutger Hauer heet. Wat hierna volgt is een sprookje dat in een nachtmerrie verandert.

Verbeke is geestig en origineel, in een paar rake beelden typeert ze een persoon en een heel leven. In ‘De Wezel en zijn prooi’, waarin de verliezer de winnaar te gronde richt, wordt Andy, een gelukkige echtgenoot en chef-kok van een sterrenrestaurant, af en toe verlamd door een gevoel van weemoed. ‘Op die zeldzame momenten droeg hij een badmuts’, bedoeld om wat fout zat binnen te houden. De chef-kok beseft wel dat andere mensen hem haten om zijn geluk, maar hij kan niet bevroeden dat die haat een Michelin-inspecteur zonder smaakpapillen op een dag tot het uiterste drijft.

Dat is het knappe van Groener gras: dat er weinig aan de hand lijkt met de alledaagse, ietwat zonderlinge personages, maar dat hun levens ineens een bizarre, gelukkige of desastreuze wending nemen. Annelies Verbekes trefzekere en beeldende stijl geven de verhalen een grote zeggingskracht. Lola die van een stier houdt, Steven die huppelt, en Etienne die verslaafd is aan internetdating, je begrijpt ze helemaal.Edith Koenders