Honderdacht miljoen euro is niets als je het snel uitspreekt

Veel Dirk Scheringa deze week...

Mijn fantasie werd het meest geprikkeld door een onthulling die hij deed in Elsevier. Elke avond loopt Dirk Scheringa even langs zijn honderd schapen.

Honderd schapen, dat is best veel. Er zal bijvoorbeeld toch iemand voor die beesten moeten zorgen. Klaas Wilting misschien. Of Toon Gerbrands.

Met enige moeite zie je het voor je: Scheringa die in Spanbroek na een lange werkdag (controlerende middenvelder aangeschaft, uurtje geschaatst op de baan in Alkmaar, reclamespot met Frits Bom bedacht, 78 leningen afgesloten, schilderij van Pyke Koch gekocht, 1,8 miljoen verdiend) even naar buiten loopt om een kwartiertje te chillen met zijn honderd schapen.

Waarschijnlijk verdient Scheringa een vermogen aan die schapen, want alles wat hij aanraakt, verandert nu eenmaal in goud. Van de wol worden peperdure, trendy truien gemaakt die als warme broodjes over de toonbank gaan.

Het zullen trouwens wel makke schapen zijn, want Dirk is een toffe peer, behalve als hij wordt tegengesproken. Iedereen weet dat je de Quote top-100 alleen kunt halen als je over lijken gaat.

In Elsevier bood het CDA-lid Scheringa zijn diensten ook nog even aan als minister van Deregulering, maar na het optreden van Van Gaal op het partijcongres geloof ik het wel even met de AZ/CDA-connectie.

Voetbal International onthulde deze week dat de Dirk Scheringa Bank, zeg maar Dirk Scheringa, een voetbalclub (AZ) en een voetbalstadion (DSB Stadion) heeft gekocht. Het kostte hem 108 miljoen euro.

Honderdacht miljoen euro, als je het snel uitspreekt is het niets. Voor dat bedrag heb je bijvoorbeeld maar tweeënhalve Sjevtsjenko, de aanvaller die in de zomer door Roman Abramovitsj – de Dirk Scheringa van Londen – werd gekocht van AC Milan. Zo beschouwd is het een koopje, 108 miljoen euro voor een stadion én een voetbalclub.

Tien jaar geleden ontmoette ik Scheringa voor de eerste keer. Op een persconferentie in een bedompte bestuurskamer, waar het naar verschraald bier rook, vertelde hij over zijn plannen van AZ een topclub te maken. Dat was nog in de tijd dat hij vol trots meldde dat AZ een handige heao’er had aangetrokken, om op de administratie Linda en Daniëlle te ondersteunen.

De man bracht me totaal in verwarring, helemaal toen hij een mouw van zijn overhemd opstroopte, vol trots liet zien dat hij slechts een eenvoudig horloge om had en achteloos vertelde dat hij geen ring droeg – waarmee hij maar wilde zeggen dat we hier weliswaar met een rijke man van doen hadden, maar niet met een rijke patser.

Aardige man, zei ik naderhand tegen de twee aanwezige verslaggevers van het Noordhollands Dagblad. Ze keken me aan of ik gek was geworden.

Het verhaal in VI werd geschreven door Iwan van Duren die van de ene verbazing in de andere is gevallen. Het is ook een verbijsterend verhaal.

En het roept veel vragen op, bijvoorbeeld de vraag waarom nu pas bekend is geworden dat Scheringa al bijna twee jaar geleden, in februari 2005, de hele handel heeft overgenomen. Toen was het stadion nog niet eens gebouwd.

Transparant is een woord dat voortdurend terugkeert in het verhaal. Alles is zo transparant als de pest. Ik vermoed dat dit een manier is om te zeggen dat aan de hele constructie niets illegaals te ontdekken is.

En zo verbazingwekkend is het trouwens ook niet dat bijna twee jaar geheim is gebleven dat voor het eerst in de geschiedenis van het Nederlandse voetbal een eredivisieclub en een stadion eigendom zijn geworden van één man. We hebben dat niet zelf gecommuniceerd, zei AZ-woordvoerder Erik van Leeuwen in Het Financieele Dagblad, omdat niemand ernaar heeft gevraagd – een sterke verklaring die veel mogelijkheden biedt.

Van geldzaken heb ik geen verstand. Ik heb alleen vermoedens. Zo vermoed ik dat het een tikje wonderlijk (of toevallig) is dat Dirk Scheringa de schuld van AZ op 1 juli 2004 had laten oplopen tot ruim 67 miljoen euro, een nationaal record dat niet snel zal worden verbeterd. Zes maanden later kreeg Scheringa een club in bezit die, dankzij hem, dat wel, nogal wat potentie heeft of, zoals in dit verband beter kan worden gezegd, groeimogelijkheden.

Maar voor argwaan is geen reden. Iedereen is razend enthousiast over deze constructie, tot aan KNVB-voorzitter Jeu Sprengers toe. Dat Scheringa honderd procent van de aandelen in bezit heeft, vindt Sprengers niet erg, want volgens hem is het in Nederland nog steeds niet verboden rijk te zijn.

En vreemd is het, zo redenerend, dus ook niet dat Scheringa wordt gecontroleerd door een raad van commissarissen waarvan hij de leden zelf benoemt en desgewenst, als enige aandeelhouder, zelf kan ontslaan.

Het beleid is uitermate transparant, zei een van de commissarissen, Gerrit Valk, in VI. Wéér dat woord, terwijl in Alkmaar door de bomen het bos niet meer is te zien.