Bureaustoel of damespump?

Twee maanden geleden, op de prestigieuze jaarlijkse meubelbeurs in Milaan. Overal in de stad is het druk met modieuze mensen, op elke straathoek is een meubelpresentatie, borrel, opening of expositie....

Gek, kun je zeggen, om tijdens de meubelbeurs aandacht te vragen voor schoenen. Valt de Milanese modebeurs niet elders in het jaar? Anderzijds, de schoenen die Koolhaas uitdeelt hebben wel een link met meubels, want onder de pump-achtige schoen die hij 'Eamz' doopte zit geen gewone naaldhak, maar een stuk stoelpoot zoals onder de bureaustoelen van het Amerikaanse ontwerpersechtpaar Charles & Ray Eames.

Het kost Koolhaas niet heel veel moeite om aandacht te vragen voor zijn schoen, want hoewel die metalen hak in opzet een beetje een flauw grapje lijkt, is het resultaat absoluut opvallend en toch charmant, en hij schijnt nog lekker te lopen ook. 'Ik kan ook een kraam op de meubelbeurs huren, maar dat kost een vermogen, en uitdelen is wel zo leuk en effectief', zegt Koolhaas.

Het gebeurt nogal eens dat Rem D. Koolhaas op een afspraak verschijnt en dat de tegenpartij dan verbaasd zegt: zo jong, met zo'n staat van dienst! Die verwarring is begrijpelijk. Rem heeft, op de afgekorte D. voor Dirk na, dezelfde naam als zijn oom, de wereldberoemde architect uit Rotterdam.

'Nieuwe Rem', zoals de jongere Rem D. Koolhaas in de familie heet, studeerde zelf ook architectuur, bij professor Carel Weber in Delft.

'Maar de architectuur trok me uiteindelijk niet', zegt hij. 'Die eindeloze, frustrerende processen om iets gebouwd te krijgen. Er gaat zo tien jaar overheen voordat een gebouw er staat.'

Bovendien had Koolhaas uit liefdesverdriet een schoen ontworpen voor het meisje dat hem had verlaten, en met die schoen studeerde hij af. Die schoen 'MÜbius' was een ingenieuze constructie van een reep leer of kunststof, gevouwen tot een elegante damesschoen met een open hak.

Koolhaas ging met zijn schoen de boer op. 'Ik had het ontwerp graag aan een groot merk verkocht, want ik zag het niet zitten om mijn hele leven met die schoen opgescheept te zitten.'

Miuccia Prada en haar CEO-echtgenoot had Koolhaas al ontmoet toen hij in het team van zijn oom hielp bij het ontwerp van de Pradawinkel in New York. Hij bood de schoen ook bij Versace, Sergio Rossi en Charles Jourdan aan. 'Iedereen zei hetzelfde: mooi ontwerp, maar het is niet onze signatuur. Ze konden wel een baan als ontwerper op hun schoenafdeling voor me regelen. Dat was dus wel het allerlaatste wat ik wilde: modeslaaf worden.'

Uiteindelijk kwam Koolhaas de Engelsman Galahad Clark tegen, telg uit de Clark-familie, van schoenenmultinational Clarks. Die Clark stelde voor om samen een bedrijf te beginnen. Waar ontwerpers als Giorgio Armani of Sheila de Vries gewoon hun eigen naam als merknaam gebruiken, lig dat in het geval van Rem D. Koolhaas wat lastig. Hij noemde het merk United Nude.

Nu, vier jaar later, heeft United Nude een winkel in New York, wereldwijd verkooppunten, en Rem Koolhaas zelf woont in China. China? 'Ik woon vlakbij de fabrieken die onze schoenen produceren, in Guanzhou, een stad met zeven miljoen inwoners, om de hoek van Hongkong. Ik heb er amper afleiding, want ik spreek de taal niet, en uitgaan kun je er nauwelijks. In China werkt iedereen hard. Je kunt in China heel goed aan productontwikkeling doen, maar je moet er wel bovenop zitten.'

Koolhaas woont in Guanzhou in een gated community met een stagiaire van de Eindhovense Design Academy en een Zwitserse modeontwerpster, want hij wil United Nude uitbreiden met een modecollectie, die volgend jaar in de winkel moet hangen. 'Kleding die je ook binnenstebuiten of ondersteboven aan kunt trekken.'

United Nude verkoopt nu ongeveer 35.000 paar schoenen per jaar, schat Koolhaas. Dat moet natuurlijk alras meer worden. Zijn patenten voor de inmiddels al schaamteloos gekopieerde MÜbius komen dit jaar door, denkt hij.

Hij zou wel United Nude-zonnebrillen willen maken, maar dat is gecompliceerde handel, waarbij je afhankelijk bent van het monopolie van de grote distributeurs. Meubels lijkt hem ook interessant, op den duur.

Zo komen we toch weer bij die meubelbeurs uit, en bij de Eamz-schoen-met-stoelpoot die op het eerste gezicht een ludiek ideetje lijkt.

'Dat vond ik aanvankelijk ook', zegt Koolhaas. 'Maar het is toch best goed en met smaak gedaan', stelt hij vast.

Hij heeft ook een idee voor een herenslipper, want hij kon laatst, op vakantie in Thailand, geen fatsoenlijke slipper voor zichzelf vinden. 'Dreig ik toch een soort schoenendesigner te worden', zegt Rem D. Koolhaas, ontwerper in China.