Terug naar het tehuis voor meisjes

De documentaires in Dokwerk hebben allemaal een persoonlijke inslag van de maker. Zo ook 5 x mijn kamer over een tehuis in Amsterdam voor werkende en studerende meisjes....

'Vorig jaar op een reünie zag ik mijn kamer weer. Naast mij stonden zes andere vrouwen die allemaal zeiden: ''Kijk, dat is mijn kamer''.' Miranda is zelf het liefst thuis en vraagt zich af of de andere bewoonsters hetzelfde ervaren. Aan de hand van de vraag wat een thuis is, laat de documentairemaakster de levensverhalen zien van vijf vrouwen die allemaal in dezelfde kamer hebben gewoond.

Afwisselend komen drie ex-bewoonsters, de filmmaakster en de huidige bewoonster van de kamer, Kimberly, aan het woord. Zij wordt ook gefilmd in de groep in het tehuis. 'Ik moet vechten om gehoord te worden, om een plek te krijgen. Dat plekje heb ik wel, maar ik voel me er niet thuis.'

Drie ex-bewoonsters in de leeftijd van 19 tot 34 jaar zijn intussen moeder geworden. Ze hebben goede herinneringen aan hun periode op hun kamertje. Maar de vraag is hoe betrouwbaar die herinneringen zijn bij de vergelijking die de documentairemaakster maakt tussen heden en verleden. Weten de voormalige bewoonsters nog hoe het in het tehuis was, of is hun beeld van die tijd veranderd?

Illustratief zijn de videofragmenten van Miranda toen ze veertien jaar was. Kijkt ze nu met plezier op die periode terug, toen keek ze ongeïnteresseerd de camera in . Als ze daar op dertigjarige leeftijd naar kijkt, bedenkt ze zich: 'Ik ben blijkbaar toch vergeten hoe het daar was.'

In beelden en dagboekfragmenten komt het verleden van de kamerbewoonsters tot leven. Op originele wijze weet de regisseuse vroeger en nu te combineren als ze de vrouwen in het kamertje zelf filmt en intussen foto's uit hun tijd in het tehuis op de wand projecteert.

De gesprekken met de ex-bewoonsters voert ze zelf, waarbij haar vragen soms op die van een hulpverlener lijken. Toch behouden de interviews hun waarde, omdat vrager en ondervraagde op gelijke voet staan. Met het geraffineerd afwisselen van heden en verleden en door de persoonlijke insteek weet Tamara Miranda met 5 x mijn kamer een intrigerend verhaal te vertellen.

De beelden en verhalen zijn door de eenvoud niet belerend, maar geven de kijker genoeg stof tot nadenken. De fragmenten van de groep in het tehuis registreren haarfijn de sfeer. 'Soms heb je moederliefde nodig', zegt Kimberley. 'Dat hebben we hier niet', reageert haar begeleider.