Arjo Klamer, de anti-eurozeloot

Hoe zou het toch komen dat het zo mis is gegaan met Arjo Klamer? Ooit schreef de anti-euro-activist een leuk boekje, 'De Telgen van Tinbergen', over de crisis onder Nederlandse beleidseconomen....

Toen ging het mis. Arjo sloeg op hol. Heeft Jacques - Ieder-mens-telt - de Milliano steun nodig bij zijn pogingen tot zetelroof in de Tweede Kamer? Klamer schiet te hulp. Gaat 'de beschaving' in de uitverkoop? Klamer voert de geschokte meute aan.

Geen wonder dat het nogal onbekende trio dat vier jaar terug in een pamflet de natie tegen de euro waarschuwde, in de mediagenieke professor een ideale dr. Clavan vond. Zozeer ging Arjo met het pamflet aan de haal dat het de schijn had of hijzelf de initiatiefnemer was.

De tekst maar eens nagelezen.

Ai.

De werkloosheid zou stijgen, schreven de anti-euro's. Er zouden sociale spanningen komen. Ook speet het de schrijvers dat overheden niet langer geld konden uitgeven ('investeren' heet dat in sommige kringen) om in een recessie de economie op te krikken en banen te redden.

Ai.

De werkloosheid ging daarna omlaag in plaats van omhoog. De sociale uitverkoop laat nog steeds op zich wachten. Het strenge begrotingsbeleid heeft de eurzone inmiddels redelijk recessiebestendig gemaakt.

Van het pamflet werd dan ook gehakt gemaakt. Van Klamer overigens ook.

Ook vakgenoten hebben hem niet altijd even hoog zitten. Toen in 2000 micro-economen Heckman en McFadden de Nobelprijs wonnen voor hun econometrische modellen, serveerde Klamer de keuze van het Nobelcomité af met de originele motivering: 'Volstrekt oninteressant voor leken'. Peter Kooreman, Gronings hoogleraar microeconomie, begreep die reactie wel. Econometrie is namelijk 'iets voor knappe koppen', zo merkte hij vals op tegenover een avondblad. 'Dat betekent ook dat mensen afhaken en juist zij zijn sneller geneigd om dit onderdeel van het vak als minder relevant te beschouwen.'

Onaardig, maar is het ook waar? Klamer zelf geeft daar impliciet antwoord op in zijn geschriften. Zo deed hij uit de doeken in NRC Handelsblad dat het bij de euro draait om geloof. Voor of tegen het project is een kwestie van wel of niet geloven. (En Klamer heeft verstand van geloven, want zijn vader was een bekende dominee).

Niks briljante economische analyse. Niks messcherpe argumentatie. Gewoon: geloof. Arjo Klamer afficheert zich zo als een anti-eurozeloot met de diepgang van een Hoovercraft.

Jammer, want het anti-eurodebat verdient een intellectuele zwaargewicht.