Het Labyrint duurt te kort om hit te worden

Het Labyrint. Aflevering 12/13. Dinsdag, 19.53 uur. Nederland 3. NPS/VARA/VPRO...

Tof, Arlette, Sam en Buz kregen dinsdagavond de schare kijkers die ze verdienen, al waren de meesten in afwachting van Ajax-Spartak Moskou. Het Labyrint, waarvan aflevering twaalf aan de voetbalwedstrijd vooraf ging, is een ten onrechte onbeminde serie. Gemiddeld stemmen 185 duizend kijkers op het drama af. Onder hen zijn slechts elfduizend zestien- tot 25-jarigen.

Het Labyrint is een verwoede poging om jongeren naar Nederland 3 te lokken. Die ambitie is in alles van de serie af te zien.

In plaats van Jan of Carla luisteren de bewoners van het studentenhuis in Het Labyrint naar namen als Tof, Lynn of Buz. Hun leven is een aaneenschakeling van verheven emoties, waarvan explosieve woede het dominantst aanwezig is. De omgeving waarin de worstelingen met het leven plaatsvinden, ademt een sfeer van artisticiteit en anarchie; in Het Labyrint wil iedereen een woeste kunstenaar worden. Behalve de zwijgzame Lynn - die hoopt op een geslaagde loopbaan als celliste.

Onalledaags is de stijl waarin de serie van schrijvers Hans de Wolf, Oscar van Woensel en Hermine Landvreugd in beeld is gebracht. Nederlands drama pleegt een rijgdraad van overzichtelijke plaatjes te zijn, maar Het Labyrint bestaat uit een stortvloed aan vervliegende beelden.

Regisseurs Mijke de Jong, Nicole van Kilsdonk en Dana Nechustan laten de camera's schokken, zwenken en meegluren. Zelfs bij een simpele dialoog schiet het beeld van links naar rechts en weer terug.

Deze aanpak, die Het Labyrint als een homevideo doet ogen, wekt de suggestie niets met fictie van doen te hebben. Net als de werkelijkheid zelf kampt het drama met pijnscheuten en aanvallen van opwinding.

De keuze voor deze vorm sluit naadloos aan op het scenario dat evenmin een perfect navertelde leugen wil zijn. De gebruikelijke spanningsbogen ontbreken. In plaats daarvan komen de strapatsen van de kunststudenten terloops voorbij, in flitsen.

Een liefde kan in enkele tellen opbloeien, een carrière aan het toneel wordt in luttele seconden gefnuikt.

De brutaliteit van Het Labyrint heeft de jongeren vooralsnog niet overtuigd. Het is de vraag waarom zij Buz, Sam en Tof negeren. De meest voor de hand liggende reden lijkt de lengte van de afleveringen: 25 minuten. Dat is te kort om een ritme op te bouwen, zeker bij een serie die voor de verandering niets moet hebben van zogeheten cliffhangers.

Het Labyrint raast in minder dan een halfuur voorbij, en dan volgt zeven dagen stilte. Dat is te weinig om de ongrijpbare jongeren te vangen. De netpartners van Nederland 3 moeten er nog maar een schepje bovenop doen.

Ronald Ockhuysen