Grensverleggende musketiers uit IJsland

Profiel..

AMSTERDAM Een heuglijk feit: binnenkort wordt er weer een nieuwe artiest gecontracteerd door het IJslandse Bedroom Community label. Nooit van gehoord? Geeft niets. Bedroom Community is een van de allerkleinste in platenlabelland.

Dat weerhoudt de IJslandse componist Daniel Bjarnason er niet van om met het Iceland Sym-phony Orchestra zijn tweede pianoconcert op te nemen. Daarmee zal de stal van Bedroom Community in één klap met een ontzagwekkende 25 procent worden uitgebreid. Bedroom Community herbergt vier (4!) artiesten die samen tot nu toe zes albums hebben uitgebracht. Het adjectief obscuur dreigt, ware het niet dat componist/producent Valgeir Sigurdsson, componist Nico Muhly, componist Ben Frost en zanger/musicus Sam Amidon consistent juichende recensies ontvingen. Rolling Stone: ‘In een tijd van oververhitte Nick Drake-vergelijkingen, komt Amidon griezelig dicht bij het origineel.’ Wire vindt Frost ‘simply awesome’ en alle grote Amerikaanse kranten zijn verliefd op Muhly.

De output van het label staat dan ook in schril contrast met de activiteiten van het selecte clubje. Labelbaas Sigurdsson zelf bijvoorbeeld heeft in zijn IJslandse Greenhouse studio samengewerkt met onder anderen Björk, Sigur Ros, CocoRosie en Bonnie ‘Prince’ Billy. Muhly schrijft hedendaagse klassieke muziek en deed de soundtracks van de films The Hours en The Reader. De jonge New Yorkse duizendpoot heeft net zijn eerste opera voor de New York Met af.

De grensverleggers, die opereren in het schemergebied tussen pop, ambient en modern klassiek doen gezamenlijk maandag de Effenaar in Eindhoven aan voor hun Whale Watching Tour, waarna Muhly in november en december met zanger Teitur en de Holland Baroque Society met zijn Confessions Tour Nederland doorkruist.

Dat het label in zijn driejarig bestaan zo’n goed bewaard geheim is gebleven, is niet helemaal verwonderlijk. Door het drukke rooster van activiteiten is Bedroom Community altijd een nevenactiviteit van Sigurdsson geweest en daarbij hanteerde hij ook een strikt ‘toelatingsbeleid’. Het label was sowieso in eerste instantie niet meer dan een platform waarop hij zijn ei kwijt kon. Sigurdsson: ‘Ik voelde me als producer op den duur enigszins gefrustreerd omdat ik geen tijd had voor mijn eigen muziek. Ik wilde mezelf pushen andere dingen te maken, maar er bestond gewoonweg geen label dat het soort muziek uitbracht dat ik in mijn hoofd had.’ Denk aan experiment en onontgonnen terrein. Of het nu de haast intimiderende ruïnes van sonisch gruis en flarden desolate soundscapes van Frost zijn, de frenetieke herhalende muzikale frasen van Muhly of de verknipte folk van de man met de banjo Sam Amidon.

Sigurdsson vond in Muhly een geestverwant. In New York kwam hij in 2005 in contact met de charismatische componist en hoorde diens opnames. Frost completeerde het selecte clubje van drie muzikale musketiers die voortdurend ideeën op elkaar uitproberen met Amidon als D’Artagnan. De idee van een muzikale gemeenschap staat voorop. ‘Als het maar intiem blijft. We willen ruimte voor groei bieden aan artiesten waar we persoonlijk in geloven. Een zekere verwantschap tussen de artiesten is vereist. We willen het aantal releases opkrikken, maar voorop staat dat Bedroom Community een exclusief kwaliteitskeurmerk moet blijven.’